venaticus
venaticus, of hunting, for hunting-
vēnātĭcus, a, um, adj. [venatus], of or belonging to hunting, hunting-.
- I Lit.: canis, a hunting-dog, hound, Plaut. Mil. 2, 2, 113 (268); Cic. Verr. 2, 4, 13, § 31; cf.: genus canum, Varr. R. R. 2, 9, 2: catulus, Hor. Ep. 1, 2, 65.—*
- II Transf.: prolatis rebus parasiti venatici sumus, i. e. lean or gaunt like hounds, Plaut. Capt. 1, 1, 17 (85).
vēnāticus, a, um (venatus), zur Jagd gehörig, Jagd-, canis, Jagdhund, Plaut. u. Cic.: ebenso catulus, Hor. – parasiti venatici canes sumus, Plaut. capt. 85.
boni et prudentes magistri vago quodam et quasi ~o genere dicendi utuntur
mundus ille nichil aliud est quam quidam locus ~us in quo venatur diabolus
palpones principum arte venatica / venantur graciam, id est Gnatonica
ibi sunt multe fere, tam bestie rapaces quam venetice
non multum ‥ postea, dum solacia venetica prefati milites frequentarent
cervi rugiunt, citharae sonant, canis ~a nictit, elefanti barriunt vel stridunt
canes venantici
primum naturali domino suo regi ‥ duos accipitres et omnes canes suos ~os
equos, vestes, aves armatas, ~os canes ‥ totius hominis vires exhauriunt in adquirendis his aut tenendis
~us, a.a brache , vela rache, or a spaynel
~os canes seu aves praedales per se vel per alios intra septa monasterii nec teneant nec foveant
unumle lyam pro cane ~o vocatole chaste hounde
nihil ‥ saporis carnis ~e gustantibus sapuissent
cuidam garcioni portanti carnes ~os ad exen., ij s.
summo surgens diluculo curialium ~am exercuit in patrem et dominum innocentem
~a tam terrestris quam aeria quanto solidior tanto fructuosior est
siquando vacaret, nunc in avibus celi ludens aucupium, nunc bestiis terre dominans ~am exercebat
vēnātĭcus, (14) a, um (venatus), relatif à la chasse : canes venatici Cic. Verr. 2, 4, 31, chiens de chasse || [fig.] en chasse = en quête : Pl. Capt. 85.
vēnāticus
adj.
- venatus, of hunting, for hunting-: canis, a hound: catulus, H.