violentare

violentare [CL violentus+-are], to compel by force or violence, force (also w. ad). posset probari ‥ quod gracia confirmacionis ~aret voluntatem confirmati ad non peccandum et ad beatificum actum suum Bradw. CD 370B; nunc ‥ licet forma contra quam inclinatur receptivum non inducatur nisi per agens ~ans passum Duns Ord. I 36; si non esset potentia omnino ad aliquid non posset ~ari Id. Metaph. IX 12 p. 577; ista natura humana ‥ non est in potencia neutra sed magis determinatur ad non dependendum sic et tunc dependendo a Verbo ~atur Ockham Quodl. 332; voluntas beati etsi necessitatur, quia tamen non ~atur, ideo non dicitur proprie ista necessitas coactio Ric. Armagh Sent. 417; non impellens vel ~ans ad aliquid Wycl. Dom. Div. 121; partes ejus [sc. corporis] non ~ant se reciproce ‥ aliter foret terra ~ata Id. Trin. 58.