zelotes
zēlōtes, ae, m., = ζηλωτής,
- one that loves with jealousy, one that is jealous (eccl. Lat.); of God, Tert. adv. Marc. 1, 28; 4, 25; Vulg. Exod. 20, 5 al.
zēlōtēs, ae, Akk. ēn, m. (ζηλωτής), der Eifersüchtige, der sich in der Liebe niemand vorziehen läßt, von Gott, Tert. adv. Marc. 1, 28; 4, 21 u. 5, 16. Vulg. exod. 20, 5.
quocunque ‥ pergeret ‥ clavem illius hostii ‥ fortis ~es [cf. ] secum ferebatExod. xx 5
miles ‥ nimis ~es philomelam quatuor equis distrahi precepit eo quod ‥ [uxorem ] ad illiciti amoris compulisset illecebras
genus ‥ regium ‥ extinctum ‥ denunciat qualiter ~es suorum ‥ Dominus visitet peccata patrum in filios
capram ‥ per quam ‥ maritus zelator ac zelotipus sive ~es nimis prodicioni datus
novit ille qui est Deus ~es quod zelo salutis tue ‥ tibi scripsi
Dominum diligere ‥ qui viz. ~es est Deus ‥ qui ‥ se solum adorari vult
zēlōtēs, æ, m. (ζηλωτής), un jaloux : Tert. Marc. 1, 28 ; 4, 25.
Dominus Deus tuus, fortis, Zelotes.Occurrit non semel apud cum sacros tum ecclesiasticos Scriptores. Gloss. Lat. Gall. Sangerm. :