Bargus
Bargus, i, m.,
- a river of Thrace, tributary to the Ebrus, Plin. 4, 11, 18, § 50.
Bargus, ī, m. , fleuve de Thrace : Plin. 4, 50.
Si quis hominem de Bargo, vel furca, sine voluntate judicis
dimiserit, dccc. den. qui faciunt sol. xlv. culpabilis
judicetur. Gloss. apud De Bargo, de ramo. Tacitus de Moribus Germ. :
Proditores et transfugas arboribus suspendunt. S. Audoenus lib. 2. Vitæ
S. Eligii cap. 31 : Hoc apud Regem obtinuerat, ut omnia humana corpora, quæ vel
Regis severitate, vel judicum censura... perimebantur, sive per civitates, sive per
villas, licentiam haberet, et de Bargis, et ex rotis, et de laqueis sepelire.
Barcus in Pacto legis Salicæ tit. 44. § 9 : Si quis hominem ingenuum de
Barco abbatiderit, sine voluntate, etc. Hinc ortam Gallicam vocem Brancheopinatur Wendelinus, quam a
brachiumdeducit Salmasius. Vide eumdem Salmasium ad Vopiscum pag. 446.
barba. Gloss. Gr. Lat.
Bargus, sine genio.
Bardus.