dignor
dignor, to deem worthy, honor, deign, condescend
Frieze-Dennison Vergil
Could not find Dignata in Logeion dictionaries.
Dignata perfect passive participle neuter accusative plural, perfect passive participle neuter nominative plural, perfect passive participle neuter vocative plural, perfect passive participle feminine ablative singular, perfect passive participle feminine nominative singular, perfect passive participle feminine vocative singular of dignor
Dignata perfect passive participle neuter accusative plural, perfect passive participle neuter nominative plural, perfect passive participle neuter vocative plural, perfect passive participle feminine ablative singular, perfect passive participle feminine nominative singular, perfect passive participle feminine vocative singular of digno
- to deem worthy or deserving (mostly poet. and in post-Aug. prose).
- α Aliquem aliqua re: haud equidem tali me dignor honore, Verg. A. 1, 335; so, aliquem honore, Ov. M. 1, 194; 3, 521; Suet. Vesp. 2 fin. al.: te alio funere, Verg. A. 11, 169: hunc mensa, cubili (dea), id. E. 4, 63: aliquem non sermone, non visu, Tac. A. 4, 74 fin.: libellum veniā, Ov. Tr. 3, 14, 51; id. Pont. 1, 8, 9 al.—
- β With inf. as object, like the Gr. ἀξιῶ and ἀξιοῦμαι, to regard as fit, becoming, worthy of one's self, to deign; and with a negative, not to deign, to disdain: jam nemo suspicere in caeli dignatur lucida templa, Lucr. 2, 1039; so with a neg., * Cat. 64, 407; Verg. A. 10, 732; 866; 12, 464; Ov. M. 10, 158; Hor. Ep. 1, 19, 40; Suet. Ner. 22; id. Vesp. 13 al.—Affirmatively: quos eximia specie donare natura dignata est, Curt. 6, 5, 29: cui se pulcra viro dignetur jungere Dido, Verg. A. 4, 192; id. E. 6, 1; Ov. Am. 3, 1, 37; id. F. 4, 540; id. Tr. 4, 1, 52; Suet. Vesp. 7; Sen. Contr. 4, 28, 9: si digneris audire, Vulg. Judith, 5, 5.—
- γ With double acc.: o felix si quem dignabitur, inquit, ista virum, will hold worthy to be her husband, Ov. M. 8, 326; so, regem nostrum filium, Curt. 6, 10, 28.—
- δ Ellipt. with one acc. (the inf. to be supplied from the context): orant succedere muris Dignarique domos (sc. visere), Stat. Th. 12, 785: nullo Macedonum dignante Parthorum imperium, Just. 41, 4.
- —Hence, dignanter, adv., courteously, with complaisance (post-class. and very rare): loquentem dignanter audite, Vop. Tac. 8: impertire, Symm. Ep. 5, 63.— Sup. Auct. Itin. Alex. 10.
➳ inf. dignarier Ps. Sulpicia Sat. 64.
以爲堪。不嫌卑。— venire 降臨。辱臨。Non tali me — honore 不敢當。Venia dignare libellum 呈禀見諒。
Suggest a Translation
See an image
- dignus, to deem worthy, honor, deign, condescend: tali me honore, V.: quaecumque (loca) adventu, Ta.: alio te funere, V.: Bis septem ordinibus quam (summam) lex dignatur Othonis, requires for a knight, Iu.: Verba conectere digner, shall I stoop, H.: Cui se viro dignetur iungere Dido, V.: inter amabilīs ponere me choros, H.: si quem dignabitur ista virum, accepts, O.: fugientem haud est dignatus Sternere, disdained, V.: alite verti, O.: ambire pulpita, H.