dignitosus
dignĭtōsus, a, um, adj. [dignitas],
- dignified, respectable, ἀξιωματικός, Gloss. Philox.: homo, Petr. 57, 10.
dignitōsus (dignitossus), a, um (dignitas) = ἀξιωματικός (Gloss.), ansehnlich, homo, Petron. 57, 10.
propter ~am innocentiae palmam
~a,meodomlice
~a, i. mediocriter,medomlice
~us, dignus
dignosus, A.worthy
worthy , ‥ dignus, digniciosus vel digniosus ‥
dignĭtōsus, (16) a, um (dignitas), = ἀξιωματικός Gloss. ; plein de dignité : Petr. 57, 10.
Dignitosus,
Dignus, seu colendus. Aldhelm. de Laude Virgin. cap. 28 :
Propter Dignitosam innocentiæ palmam : id est, dignatione venerandam.
Vetus Interpres Chrysostomi super Matthæum : Quando in illo sæculo caro infirma
Dignitosæ animæ fuerit subjecta.
Felicitas
æternalis ex stola Dignitosa, quia in gloria
Sanctorum.