diluvium
diluvium, an inundation, flood, deluge
Frieze-Dennison Vergil
dīluvium, iī, n.: a washing away, flood, deluge, 12.205; desolation, destruction, 7.228. (dīluō, cleanse)
Found Diluvium with different capitalization.
Diluvium neuter vocative singular, neuter accusative singular, neuter nominative singular, neuter genitive plural of diluvium
dīlŭvĭum, ii, n., v. diluvies, β.
dīluvium, iī, n. (diluo), I) die Überschwemmung, Wasserflut, Verg. u.a.: terrae diluvio cooperiuntur, Aur. Vict.: Plur., Mela 1, 9, 3 (1. § 52): crebra diluvia, Plin. ep. 8, 17, 1. – insbes., die Sintflut, ab diluvii (Deucalionis) tempore, Varro fr.: Ioppe ante diluvium, ut ferunt, condita, Mela 1, 11, 3 (1. § 64): cum fatalis dies diluvii venerit, Sen. nat. qu. 3, 37, 1: u. so Hygin. fab. 153. Tert. de ieiun. ad psych. 4. Lact. 2, 10. § 9 u. 23. – ➳Nbf. dīluvius, wov. diluvios, Ps. Fulg. serm. 45. col. 911 a. – II) übtr.: A) die wie eine Wasserflut hereinbrechende Heeresmacht, Val. Flacc. 6, 394. – B) wie eine Wasserflut alles vernichtendes Verderben, Verg. Aen. 7, 228.
oceani flustra et spumantis cataclismi caerula cum proprios egrederentur terminos et quasi divinae potestatis censura ~ii irruptionem minaretur
cataclismus, ~ium,brym velholm
~ium,flod
perpaucis diebus evolutis, aquarum illarum ~ium preteriit
~ius fit per Hoilondiam
deluvius, A.a floode
sicut ‥ venit ~ium et tulit omnia quae extra eam [arcam ] erant, sic, ubi omnes qui praeordinati sunt ad vitam †aeternum [l. aeternam ] ecclesiam intraverint, veniet finis mundi et peribunt omnes qui extra ecclesiam fuerint inventi
~ium aquam baptismi, qua ipsa ecclesia ‥ abluitur, ‥ significat
aque ~ii levant archam
a tempore primi terre istius post ~ium incole
precipio vobis ‥ in nomine ejus qui vos ‥ in arca Noe ab aquis ~ii liberavit(
aquarum pluvialium inundaciones ‥, qualis nuncquam visa fuit a ~io Noe
Deucalionem, nomen regis sub [quo ] ~ium factum est, non †generare [l. generale ]
tanto ~io paganorum ‥ Augustinianum vestibulum ‥ manebat intactum
pro quo mori mei est amantium / et dulcoris dulce diluvium
numerum annorum a diluvio aque, qui [(sic ] erat tempore Noe, usque ad ~ium ignis futurum
dīlŭvĭum, (14) ĭī, n. (diluo), ¶ 1 c. diluvies : Sen. Nat. 3, 27 ; Virg. En. 12, 205 ¶ 2 le déluge universel, le déluge de Noé : Eccl. ¶ 3 [fig.] destruction, dévastation, cataclysme : Virg. En. 7, 228.
dīlŭvĭum, ĭi, n.: diluvio, inondazione.
dīluvium ī, n
- diluo, an inundation, flood, deluge: Diluvio miscens (tellurem), V., O.—Fig., desolation, destruction: illud, V., Iu.