diluvium

dīlŭvĭum, ii, n., v. diluvies, β.

dīluvium, iī, n. (diluo), I) die Überschwemmung, Wasserflut, Verg. u.a.: terrae diluvio cooperiuntur, Aur. Vict.: Plur., Mela 1, 9, 3 (1. § 52): crebra diluvia, Plin. ep. 8, 17, 1. – insbes., die Sintflut, ab diluvii (Deucalionis) tempore, Varro fr.: Ioppe ante diluvium, ut ferunt, condita, Mela 1, 11, 3 (1. § 64): cum fatalis dies diluvii venerit, Sen. nat. qu. 3, 37, 1: u. so Hygin. fab. 153. Tert. de ieiun. ad psych. 4. Lact. 2, 10. § 9 u. 23. – ➳Nbf. dīluvius, wov. diluvios, Ps. Fulg. serm. 45. col. 911 a. – II) übtr.: A) die wie eine Wasserflut hereinbrechende Heeresmacht, Val. Flacc. 6, 394. – B) wie eine Wasserflut alles vernichtendes Verderben, Verg. Aen. 7, 228.

diluvium [CL], ~ius [LL] , flood, deluge. b Noah’s flood. c Deucalion’s flood. d deluge (fig.). oceani flustra et spumantis cataclismi caerula cum proprios egrederentur terminos et quasi divinae potestatis censura ~ii irruptionem minaretur Aldh. VirgP 29; cataclismus, ~ium, brym vel holm GlH C 511; ~ium, flod Ælf. Sup.; perpaucis diebus evolutis, aquarum illarum ~ium preteriit R. Cold. Godr. 98; s1175 ~ius fit per Hoilondiam Chr. Peterb. 4; 14‥ deluvius, A. a floode WW.  b sicut ‥ venit ~ium et tulit omnia quae extra eam [arcam] erant, sic, ubi omnes qui praeordinati sunt ad vitam †aeternum [l. aeternam] ecclesiam intraverint, veniet finis mundi et peribunt omnes qui extra ecclesiam fuerint inventi Bede Gen. 85 (cf. ib. 86: ~ium aquam baptismi, qua ipsa ecclesia ‥ abluitur, ‥ significat); aque ~ii levant archam Ad. Dore Pictor 156; a tempore primi terre istius post ~ium incole Gir. TH I 7; s1227 precipio vobis ‥ in nomine ejus qui vos ‥ in arca Noe ab aquis ~ii liberavit (Sermo) Wend. II 331; s1358 aquarum pluvialium inundaciones ‥, qualis nuncquam visa fuit a ~io Noe Plusc. IX 44.  c Deucalionem, nomen regis sub [quo] ~ium factum est, non †generare [l. generale] Gl. Leid. 38. 22.  d tanto ~io paganorum ‥ Augustinianum vestibulum ‥ manebat intactum Gosc. Transl. Aug. 18A; pro quo mori mei est amantium / et dulcoris dulce diluvium J. Howd. Ph. 762; 1357 numerum annorum a diluvio aque, qui [sic] erat tempore Noe, usque ad ~ium ignis futurum (Ashenden) Wycl. & Ox. 103n.

dīlŭvĭum, (14) ĭī, n. (diluo), ¶ 1 c. diluvies : Sen. Nat. 3, 27 ; Virg. En. 12, 205 ¶ 2 le déluge universel, le déluge de Noé : Eccl. ¶ 3 [fig.] destruction, dévastation, cataclysme : Virg. En. 7, 228.

diluvium , ii. n.
洪水。壞倒。

Suggest a Translation
See an image

dīlŭvĭum, ĭi, n.: diluvio, inondazione.

dīluvium ī, n

• diluo, an inundation, flood, deluge: Diluvio miscens (tellurem), V., O.—Fig., desolation, destruction: illud, V., Iu.