diluceo

dī-lūcĕo, ēre, v. n., lit., to be light enough to distinguish objects apart; hence, trop.,

• to be clear, evident (rare): dilucere brevi fraus coepit, Liv. 8, 27 fin.; cf. id. 3, 16; 25, 29 fin.: emolumentum ejus in animo tuo dilucebit, Gell. 16, 8, 16.—With a subject-clause: satis dilucet, hanc capionem posse dici, Gell. 7, 10, 3.

dī-lūceo, ēre (dis u. luceo), aufgelichtet sein, übtr., vor Augen liegen, klar sein, dilucere deinde brevi fraus coepit, klärte sich auf, kam zutage, Liv.: dilucere id quod erat coepit, Liv. – m. folg. Acc. u. Infin., per quod satis dilucet hanc ›capionem‹ posse dici, Gell. 7, 10, 3. – m. folg. indir. Fragesatz, necessarium puto, quanto ante meum adventum superiores Parthi fuerint, dilucere, Fronto ep. ad Ver. 2, 3. p. 132, 8 N. – ➳ Vgl. dilucesco.

See: dilucere

dīlūcĕō, (14) ēre (dis, luceo), intr., être clair, évident : Liv. 8, 27, 11 ; Gell. 16, 8, 16 || satis dilucet et prop. inf. Gell. 7, 10, 3, il est bien clair que.

diluceo , es, uxi, ere. n. 2.
天已光。分明。

Suggest a Translation
See an image

dī-lūceō —, —, ēre,

• to be clear, be evident: dilucere id quod erat coepit, L.: res patribus, L.