diluculum
diluculum, daybreak, dawn
dīlūcŭlum, i, n. [diluceo],
- daybreak, dawn (cf. crepusculum), Plaut. Am. 2, 2, 105 (737); Cic. Rosc. Am. 7, 19; id. Att. 16, 13, a; cf. Macr. S. 1, 3 fin.; Censor. 24; Vulg. Luc. 24, 1 et saep.—In plur., Fronto, Ep. ad Anton. 1, 5.
dīlūculum, ī, n. (diluceo), der Anbruch des Tages, die Morgendämmerung (Ggstz. crepusculum), primulo diluculo od. primo diluculo, Cic., od. cum diluculo, Plaut., od. bl. diluculo, Afran. fr. u. Cic., mit (bei) Anbruch des Tages.
tempus ~i exortum ‥ gratiae ‥ demonstrat
incipiente ~i
una die valde ~o unus intrabit [sic ] in aecclesiam missam facere
exeo ~o [AS: ] minando boves ad campumon dægræd
vermis ascensu ~i arefacit hederam super caput lone
revertente ~o ibidem ‥ mane conspicitur
ante ~um et infra conticinia noctis
hoc diliculum,a mornyng
dīlūcŭlum, (14) ī, n. (diluceo), pointe du jour : primo diluculo Cic. Amer. 19, au point du jour, Cf. Att. 16, 13 a ; Pl. Amph. 737.
dīlūcŭlum, i, n.: alba, il sorgere del giorno; ● diluculo (o primo diluculo), sul far del giorno.
dīlūculum ī, n
- diluceo, daybreak, dawn.