instinguo
instinguo, to instigate, incite, impel (only P. pass.)
Could not find Instincti in Logeion dictionaries.
Instincti perfect passive participle neuter genitive singular, perfect passive participle masculine vocative plural, perfect passive participle masculine genitive singular, perfect passive participle masculine nominative plural of instinguo
Instincti masculine genitive singular, masculine vocative plural, masculine nominative plural, neuter genitive singular of instinctus
in-stinguo, stinxi, stinctum, 3, v. a.,
- to instigate, incite, impel (class. only in the part. pass.): Christus intus instinxerat, Tert. Anim. 26 (Gell. 17, 20, 7, read instrinxit).— Part. pass.: instinctus, a, um, instigated, incited: furore et audaciā, Cic. Verr. 2, 5, 72, § 188: his vocibus, fired, animated, Liv. 9, 40, 7: furiis, id. 1, 47: injuriā, Suet. Caes. 19: divino spiritu, Quint. 12, 10, 24: classico, id. 2, 11, 4: in bellum, Vell. 1, 12: litterarum jucunditatibus instinctae mentes, Vitr. 9 praef.
īn-stinguo, stīnxī, stīnctum, ere (στίζω, ich steche, wov. auch instigo), anstacheln, antreiben, Christus intus instinxerat, Tert. de anim. 26 (aber Gell. 17, 20, 7 jetzt instrinxit): universa deinde instincta (est) in bellum Achaia, Vell. 1, 12, 1. – öfter Partiz. īnstīnctus, a, um = angestachelt, angereizt, angetrieben, angefeuert, begeistert (voll Mut), belua instincta rabie, Curt.: furore et audaciā, Cic.: tibiarum cantu, Cic.: vocibus, furiis, Liv.: divino spiritu, Liv.: in sacros dei ululatus instinctus, Iustin. 12, 7, 8: absol., vixdum finierat Maternus concitatus et velut instinctus, Tac.: instincti glomerant gressus, Sil.: instinctos ruentesque ita disposuit, ut etc., Tac.
See: instinguere
īnstinguō, (12) xī, ctum, ĕre, tr., pousser, exciter : Tert. Anim. 26 ; Vell. 1, 12, 1 ; part. instinctus Cic. Verr. 2, 5, 188 ; Liv. 9, 40, 7.
instinguo —, stinctus, ere,
- to instigate, incite, impel (only P. pass.): furore et audaciā, impelled: vocibus, animated, L.: furiis, inspired, L.