instigator
instigator, a stimulator, instigator
instīgātor, ōris, m. [instigo],
- a stimulator, instigator (post-Aug.): sibi quisque dux et instigator, Tac. H. 1, 38: superfluus, Aus. Ep. 17 fin.: accusationis, Dig. 3, 2, 20.
īnstīgātor, ōris, m. (instigo), der Anstachler, Anreizer, Antreiber, sibi quisque dux et instigator, jeder kommandierte u. trieb sich selbst, Tac. hist. 1, 38: si quid invitis quoque nobis naturā fit, superfluus instigator agitabo, Auson. epist. 17 extr. p. 178, 7 Schenkl: mit Genet. pers., inst. pueruli huius, Apul. apol. 74: m. Genet. rei (zu), inst. insaniae, Arnob. 5, 7: talium peccatorum suasor et inst. occultus, Augustin. de civ. dei 14, 3, 3: videris accusationis instigator fuisse, Papin. dig. 3, 2, 20.
Deus, qui est ‥ meditationum et omnium bonarum voluntatum ~or
quem ‥ exploratorem, stimulum, ~orem crudelitatis habent
ab inicio suggestor eorum [sc. turpium ] fuerat, auctor et ~or
qui non ~or talium et tam turpium, sed pocius extinctor, non fultor quidem, sed ultor, esse deberet
~or illarum [sc. cogitationum ] diabolus
est peccati caput et origo vel inventor et operator, ~or seu procurator
premissa articulatur et probare intendit promotor et ~or antedictus, conjunctim et divisim, non artans se ad singula probanda, sed ad ea que sufficient in hac parte vestrum benignum officium ‥ implorando
īnstīgātŏr, (16) ōris, m. (instigo), celui qui excite, instigateur : Tac. H. 1, 38 ; Aus. Ep. 17 || accusationis Papin. Dig. 3, 2, 20, auteur dʼune accusation.
Si quid
invitis quoque nobis natura fit, superfluus Instigator agitabo. Sententia
Sigismundi III. Imp. de felonia Curlandiæ Ducibus objecta, apud Ludewig. tom. 6. pag.
218 : Instigator noster sigillatim articulos actionis et citationis suæ contra
illustrem Fridericum proponebat. Et pag. 225 : Cum itaque Illustritas sua
nullam privationi et amissioni feudi causam præbuisset, postulabant eandem Illustritatem
suam ab Instigatoris nostri actione liberam pronunciari. Instigator
accusationis, leg. 20. Dig. de his qui notantur infamia (3, 2.)Instigeret
Instiguer, eadem notione. Lit. remiss. ann. 1407. in Reg. 161. Chartoph. reg. ch. 260 :
Jehan le Picart... eust tant Instigué icellui
curé, que il se feust pris à jouer auz dez. Aliæ ann. 1450. in Reg. 184. ch.
66 : Guillaume de Montigny Instiga et promeu le suppliant de jouer aux dez.
Ancitement vero, pro Excitation, instigation, Persuasio, instigatio, in Chron. S. Dion. tom. 3. Collect. Histor. Franc. pag. 262 :
Volsus, uns autres
riches homs, refu occiz par le commandement le roi, par l'Ancitement Bruneheut.
Ita quoque legendum, pro Anticement, ibid. pag. 258. ubi Aimoin. lib. 3. cap. 85.
ibid. pag. 109 : Instigante Brunechilde. Hinc Encitementemendandum puto, pro
Enticement, in iisd. Chron. tom. 7. ejusd. Collect. pag. 127 :
Sus
leur coururent soudainement par l'Enticement du deable.
Et tout fesoit il par
l'Enticement sa fame. Ubi Annal. Bertin. ad ann. 879. ibid. pag. 34 :
Interea Boso, persuadente uxore sua, etc. Ennort et Ennortement, eadem acceptione, nostris. Lit. remiss. ann. 1389. in Reg. 137 :
Il fist cela par
temptation et Ennortement de mauvaise compagnie, Par l'Ennort d'un serviteur la meschine
du suppliant se partoit de son hostel, in aliis ann. 1416. ex Reg. 169. ch. 280.
Enhort, apud Matth. de Couciaco in Carolo VII. pag. 708.
īnstīgātor ōris, m
- instigo, a stimulator, instigator: sibi quisque, Ta.