absentare

absentare , a to send away, (pass.) be absent. b (refl.) to absent onseself. c (intr.) to be absent. a 754 quasi taedio ~ati patris familias (Cuthb. Cantuar.) Ep. Bonif. 111; s1134 jussu tiranni vermis ~atur J. Worc. 39; ne ‥ suam ab eis ‥ presentiam ~aret Ad. Eyns. Hug. IV 7; s1259 comes ‥ diutius ab eis ~atus Flor. Hist. II 422; 1363 nisi pro negociis ‥ hospitalis ‥ ipsum oporteat aliquociens ~ari Lit. Cant. II 438; 1472 si contigerit dictos W. et A. a ‥ villa ‥ ~ari Deeds Balliol 126.  b s1141 episcopus ‥ sese ‥ conspectibus ejus ~avit Fl. Worc. Cont. A 133; “tu scis ‥ quoties me, cum quererer, ~averim” Ailr. Ed. Conf. 780A; absentant sedi Jovis ad mortalia se dii Serlo Wilt. 18. 47; a1164 illis absentibus, imo potius se contumaciter ~antibus J. Sal. Ep. 66; 1201 corruptus donis ‥ ~avit se CurR I 382; 1309 si vir ~averit se et noluerit jus uxoris sue defendere Year Bk. I (Selden Soc. XVII) 77n; 1326 ~avit se in autumpno et noluit metere bladum domini CBaron 146; s1363 tenuit rex Parliamentum Londoniis a quo nullus magnus se potuit ~are Wals. HA I 299; 1552 a suis parochialibus missis ‥ sese ultro ~antes Conc. Scot. II 131.  c s1297 ~antibus ‥ sponte ‥ comitibus Flor. Hist. III 295; c1350 si ex causa necessaria eos ~are contigerit StatOx 54; 1408 cum iisdem personis ‥ de ~ando de beneficiis suis ‥ dispensandum (Reg. Ebor.) Eng. Clergy 189; 1415 si contingat priorissam ‥ ab eodem [hospitali] per unum diem ~are Lit. Cant. III 134.