affingo
Could not find affingens in Logeion dictionaries.
affingens present active participle feminine nominative singular, present active participle feminine vocative singular, present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular, present active participle neuter accusative singular, present active participle neuter nominative singular, present active participle neuter vocative singular of affingo
af-fingo (better adf-), inxi, ictum, 3, v. a., to form, fashion, devise, make, or invent a thing as an addition or appendage to another.
- I Lit. (esp. of artists).
- α With dat.: nec ei manus adfinxit, Cic. Tim. 6: saepta, adficta villae quae sunt, Varr. R. R. 3, 3, 2.—
- β Absol.: Nullam partem corporis sine aliquā necessitate adfictam reperietis, Cic. Or. 3, 45, 179.—
- II Trop., to make up, frame, invent, to add falsely or without grounds: faciam ut intellegatis, quid error adfinxerit, quid invidia conflārit, Cic. Clu. 4: vitium hoc oculis adfingere noli, Lucr. 4, 386: neque vera laus ei detracta oratione nostrā, neque falsa adficta esse videatur, Cic. Imp. Pomp. 4, 10; so id. Phil. 1, 3; id. Or. 22; id. Tusc. 3, 33: addunt ipsi et adfingunt rumoribus Galli, Caes. B. G. 7, 1: cui crimen adfingeretur, might be falsely imputed, Tac. A. 14, 62.—
- III In a general signif.
- A To add or join to, to annex (always with the accessory idea of forming, fashioning, devising): sint cubilia gallinarum aut exsculpta aut adficta firmiter, Varr. R. R. 3, 9, 7: multa natura aut adfingit (creating, she adds thereto) aut mutat aut detrahit, Cic. Div. 1, 62, 118: tantum alteri adfinxit, de altero limavit, id. de Or. 3, 9, 36.—
- B To feign, forge: litteras, Ap. Met. 4, 16, 4 Elm.
af-fingo (ad-fingo), finxī, fictum, ere, hinzubilden, anbilden, bildend anfügen, I) eig., von Künstlern: alci manus, Cic.: partem corporis, Cic. – multa natura aut affingit (bildet an) aut mutat, Cic.: gallinarum cubilia aut exsculpta aut afficta (angefügt), Varr.: bildl., ut non tamquam citharoedi prooemium affictum aliquod (nur äußerlich angefügtes), non cohaerens cum omni corpore membrum esse videatur, Cic. de or. 3, 325. – II) übtr.: 1) in der Vorstellung hinzu-, andichten, (fälschlich) hinzudenken, aliquid, Cic.: qui nihil opinione affingat assumatque ad aegritudinem, Cic.: quia huic generi malorum non affingitur illa opinio, jener Wahn nicht anhaftet, Cic. – 2) in der Darstellung fälschlich hinzufügen = hinzudichten, jmdm. andichten, quid error affinxerit, Cic.: multa rumore affingebantur, Caes.: u. so addunt et affingunt rumoribus (durch G.) m. folg. Acc. u. Infin., Caes. b.G. 7, 1, 2: neque vera laus ei detracta neque falsa afficta, Cic.: homines affingentes vana auditis, Liv.: alci rerum novarum crimen affingere, Tac. – 3) spätlat. = übh. erdichten, ex tempore absurdum iocum, Apul. met. 1, 17: litteras, Apul. met. 4, 16: quae fabella istum numerum affinxit? Treb. Poll. Claud. 6, 5: dah. sich einbilden, in der Phantasie sich vormalen, dum sibi ad haec singula intuentium animus affingit aut Aegyptum furore posito quiescentem aut etc., Eumen. pro inst. schol. 21, 2.
- 1. toevoegen [membra corpori];
- 2. (metaf.) (a) erbij denken; (b) erbij dichten, toedichten, erbij verzinnen; ➤ multa rumore affingebantur; neque vera laus ei detracta neque falsa afficta; homines affingentes vana auditis die aan wat ze gehoord hebben verzinsels toevoegen.
affingo , is, inxi, ictum, ingere. 3. (ei.)
加。僞。作合式。— ei orationem 裝爲其言。— mores ejus 敎訓其行善。
Suggest a Translation
See an image
加。僞。作合式。— ei orationem 裝爲其言。— mores ejus 敎訓其行善。
Suggest a Translation
See an image
ad-fingō (aff-) finxī, fictus, ere,
- to form as an addition, make besides, attach, affix, append: pars corporis sine necessitate adficta. — Fig., to add, contribute, bestow in addition: tantum (discipulo), ut, etc.—Esp., to add falsely, invent besides: adfingere aliquid, quo faciant, etc.: ut intelligatis, quid error adfinxerit: nihil opinione ad aegritudinem: addunt ipsi et adfingunt rumoribus, etc., Cs.