altanus
altānus, i, m.,
- a south-southwest wind, between the Africus and Libonotus, Vitr. 1, 6, 10, cf. Plin. 2, 43, 44, § 114 (acc. to Isid. Orig. 13, 11 and Serv. ad Verg. A. 7, 27, the sea winds were so called quod ab alto spirant).
altānus, ī, m., nach Vitr. 1, 6, 10 ein Südwestwind, nach Suet. fr. p. 233, 3 R. Isid. 13, 11, 18 u. Serv. Verg. Aen. 7, 27 jeder Seewind, weil er vom Meere her (ab alto) weht.
†alcanus,poden,
~us,poden
storme, weddyr , nimbus, procella, ~us
debet duos bonos falcones haltanos pro quietantia c m. de misericordia sua
j falconem hauteinum bonum
duos falcones hautenos bonos
falcones haltanos
Wodanum, seu Mercurium sonat. Vide Wodan.
Auster, ut hic ait Cangius ex Papia, sed
Boreasappellatur. Verum Papias MS. Bituric. :
Ventos et e
fluminibus ac nivibus et e mari videmus, et quidem tranquillo, et alios quos vocant
Altanus autem proprie Eurus est seu Subsolanus,
ut liquet ex Charta MS. relata inter Antiquitates Occitaniæ Benedictinas a Stephanotio
collectas part. 1. pag. 368. in qua sic legere est : Ipsa terra... affrontat de
Aquilone in terra S. Aniani... De Altano affrontat in terra de Odone Stephano : De
Meridie in terra de Bernono Landrico... de parte Circi (id est
Septentrionis) similiter. Hinc etiamnum Occitani Euronotum vocant
Autan: De quo ait
du Bartasin sua secunda Septimana de Paradiso terrestri loquens :
Là le robuste Adam ne sentoit point son corps Aggravé des Autans, ni roidi par les Nords. altānus, i, m.: altano (vento che spira dal mare).