amatio
ămātĭo, ōnis, f. [amo],
- love, caressing, fondling (perh. only in Plaut.): tua mihi odiosa est amatio, Plaut. Cas. 2, 5, 20 (328); so id. Poen. 5, 2, 136 (1096); id. Rud. 4, 5, 14 (1204): neque in hac (fabulā) amatio, intrigue, id. Capt. epil. 2 (1030) . —In plur., Plaut. Merc. 4, 4, 53 (793).
amātio, ōnis, f. (amo), das Lieben, verliebte Treiben, der verliebte Umgang, die Liebschaft, in hac (fabula) nulla amatio est, Plaut. capt. 1030: tua mihi odiosast amatio, Plaut. Cas. 328: acerba amatiost, Plaut. Poen. 1096: Plur., te di deaeque perduint tua cum amica cumque amationibus, Plaut. merc. 793.
quod esset dicere spiritum in spiritu, ~onem in ~one ejusdem de eodem
a lufe , ‥ ~o, amamen, amor
ămātĭō, (15) ōnis, f. (amo), manifestation de lʼamour : Pl. Cas. 328 ; Capt. 1030 ; Pœn. 1096 || au plur., Pl. Merc. 793.
In quibus quidem locis factæ fuerunt Amationes, ad
reponendum dictos lapides pro limitando, et dividendo jurisdictiones
prædictas.