ambactus
ambactus, a vassal, dependant
ambactus, i, m. [Celt. amb; Goth. andbahti = service; andbahts = servant],
- a vassal, a dependent upon a lord: ambactus apud Ennium linguā Gallicā servus appellatur. Paul. ex Fest. p. 4 Müll.: plurimos circum se ambactos clientesque habent, Caes. B. G. 6, 15; cf. Grimm, Gram. 2, p. 211; id. Antiq. p. 304.
ambactus, ī, m. (keltisch), der Hofhörige, Dienstmanne, Enn. b. Paul. ex Fest. 4, 13. Caes. b.G. 6, 15, 2. Vgl. Placid. gloss. V, 7, 43 (= 47, 2): ›ambactus, δοῦλος, μισθωτός (Söldling), ὡς Ἔννιος‹.
ambactus, (16) ī, m. (mot gaulois), esclave : Enn. d. P. Fest. 4 ; Cæs. G. 6, 15, 2.
Eorum, inquit, ut quisque est genere copiisque amplissimus, ita
plurimos circum se ambactos, clientesque habet. Pellerin, Recueil de Médailles, t. 1.
pl. 3. habere parte antica caput bovis, cum inscriptione AMBACTUS.
Ambachtenejusmodi Corpora dicuntur, quæ unum sibi legunt, cujus auctoritatem perinde atque capitis sui venerantur. Unde et ii
Ambachten heerenBelgico idiomate,
Ambactorumquasi
Dynastæintelliguntur, aut certe viri tales, penes quos sit rerum summa, et in coloniis territoriisque dominatus. Regiones ipsæ in Ambactias distribuuntur : unde pro,
in comitatu Engelberti, aliquando in diplomatibus legere est,
in Engelbrechtes Ambachte, vel
Ambechte, uti testatur Freherus lib. 1. Orig. Palat. Apud Keronem,
Ambacht, est
officium, præfectura, jurisdictio civitatis. Lexicon Germanicum vetus apud Lipsium lib. 3. Epist. 44 :
Ambachtman, ministri.Quam vocem Somnerus a Saxonico
minister, et embeahtian,
ministrarededucit. Joan. Stiernhookus lib. 2. de Jure Sueonum vetusto cap. 4. pag. 207. scribit, servos in jure Gotthico, Sudermanico et Westmannico,
Ambat, nominari, idemque videri quod
Ambacht, apud Cæsarem, nisi quod apud Suecos hodie tantum feminis tribuitur. At Salmasius lib. de usuris, nequaquam vocem esse Gallicam contendit, hæcque Festo addita esse ab illius Abbreviatore, et in Cod. MS. haberi post hæc Festi verba :
le Pelletierexistimat
Ambactusvocem originem ducere ex Britannia minori, ubi
AmCircum, et
BacNaviculam et Comitatum significat. Quam autem facile
Ambactus
Amet
Bacductum sit, nemo non videt. Si tamen non placet hæc originatio, aliam suggerit idem Auctor.
An, inquit, articulus apud Armoricos in
Amante
Bmutari solet ;
Bagadautem vel
BagatTurbam significat, ex qua componitur procerum familia vel comitatus. Hinc quasi sua sponte nascitur
Ambagatas, quæ vox in Latinam versa produxit
Ambactusquam facillime.
Ambacht, Wachter. in Gloss. voc.
Ambachtet
Achtenet Frisch. in Lex. voce
Amt.
Andbahts, quo vocabulo Gothice reddit Græcum
Villicus,
conductor, minister, decurio, levita, procurator, satelles, major, exactor.
Locos vide apud Graffium in Thesauro Ling. Franc. vol. 3. col. 25. Anglosaxonibus est
Ambeht. De etymo vide Graffium l. 1. et Bosworthii Lex. Anglos. 6, z. Suecis
Ambuderat Supellex, instrumentum. Quæ hodie prævaluit significatio
Ministerii, officii, etc., Francicis et Anglosaxonicis scriptoribus jam erat usurpata. In legib. municip. Hamburgensium et Lubecensium
Ambtlüdesunt Opifices, fabri. Vulgari autem significatione
Amt, proprie
Ambt, olim
Ambachtest Officium, magistratus, officium judicis, peculiariter ejus, qui rure auctoritatem exercet,
Advocatia. Apud Haltausium in Gloss. Germ. col. 21. legitur ex Dipl. Theod. Comit. Hollandiæ ann. 1083 :
Justitia temporalis sive
advocatia, quod est Ambocht. Diplom. ann. 1230 : Fidelibus nostris dedi
in feodum jurisdictionem, quæ Ambacht dicitur. Vide Ambudt et Ambaxia; hæc enim vocabula ejusdem esse originis nullus dubito.
ambactus ī, m
- Celtic, a vassal, dependant: circum se ambactos clientesque habet, Cs.