berna
berna, ae, m., s. verna.
berna, æ, m. , v. verna.
Generalem steuram, quæ Berna dicitur, ab omnibus accepit. Æneas Silv. in
Hist. Bohem. cap. 58 : Nisi populares in sumptus regios pecuniam conferant, quam
vocant Bernam, aut rapere unde vivat Regem oportet.
Ab omnibus
Stewris, exactionibus, collectis, precariis, Bernis... eximere dignaremur. Et
tom. 6. pag. 392. ex Charta Boleonis Ducis Silesiæ pro cœnobio Grissoviensi ann. 1367 :
Censibus, redditibus, solucionibus, contributionibus speciali nomine et Berna,
precariis, etc. Et pag. 393 : Perpetuis temporibus possidendam, omnibus
serviciis, gravaminibus, stationibus, Bernis, angariis et parangariis. Bern,
Armoricanis Collectio, cumulus præsertim tritici.Bæren, Portare, ferre. Apud Mencken. Scriptor. tom. 1. pag. 659. est Contignatio superior. Adde Glossar. Haltaus. col. 103.
ursum(Germ. Bær),
murmurantem, appellatum existimant. Sed recte æstimantibus Germanica videtur esse origo vocis, a
Bæren, bœren, upbœren, Levare reditus, ut coincidat cum
Orbar, Urbar.
De porco obol. de Berna
obol.