carentia
carentia, ae, f. (careo), das Nichthaben, Freisein von usw., Chalcid. Tim. 283 u. 287: m. Genet., tristitiae, Boëth. Aristot. top. 3, 2. p. 681.
Aristoteles dicit quod materia dicitur possibilitas et ~ia, ~ia ideo quia, in se informis, ex se caret formis
cum nec momentaneam ipsius ~iam vita sustineat
terra ‥ sterilis propter ‥ culture debite ~iam
multum me impedit denariorum ~ia(
queritur utrum privatio sit forma vel solummodo ~ia forme
ad dictum parliamentum ‥ propter equitature et expensarum ~iam ‥ declinare non possumus
aversio ab his bonis ‥ consistit in ~ia [ME: ] concupiscencie carnaliswantynge
ex ~ia testimonii Scripture
sub pena ~ie camisiarum ‥ per ij septimanas(
cum rex, litterature insufficienciam et Gallici sermonis ~iam pretendens, Wlstanum privare niteretur(
Carencia. Stat. S. Capellæ Bitur. ann. 1407. ex Bibl. reg. :
Si
autem contingat aliquem in minoribus ordinibus constitutum in canonicum recipi et in
fratrem, ipse propter Carentiam majorum ordinum non installabitur in superioribus
sedibus cum aliis canonicis. Charta ann. 1424. inter Instr. tom. 6. Gall.
Christ. col. 309 : Considerantes quod locus ille prædictus de Carsano, propter
Carentiam personarum effectus est desertus, etc. Propter corruptionem vinorum, vel
propter Carentiam et defectum ipsorum, in Ch. ann. 1337. ex Tabul. S. Vict.
Massil. Propter Carentiam pecuniæ, in Stat. crimin. Saonæ cap. 37. pag. 78. Adde Murator. tom. 12. Scrip. Ital. col. 461.