cascus
cascus, old
cascus, a, um, adj. [cf. canus],
- old: cascum significat vetus: ejus origo Sabina quae usque radices in Oscam linguam egit, Varr. L. L. 7, § 28; cf. Müll. Etrusk. 1, p. 41, and v. casnar: quam prisci casci populi tenuere Latini, Enn. Ann. 24 Vahl.; cf. Cic. Tusc. 1, 12, 27; so Manil. and Papin. ap. Varr. l. l.; Att. ib.: sal, Aus. Ep. 22, 27.— Hence, * cascē, adv.: casce nimis et prisce loquens, in an old-fashioned manner, Gell. 1, 10 in lemm.
cascus, a, um (sabinisch-oskisch, viell. verwandt mit canus; vgl. Varr. LL. 7, 28), uralt, populi Latini, Enn. ans. 24 (vgl. Cic. Tusc. 1, 27. Hier. ep. 8. Serv. Cass. Verg. Aen. 1, 6): res, Carm. Priami bei Varr. LL. 7, 28: lana, *Naev. fr. bei Varr. LL. 7, 54 (nach Hermanns Vermutung): sal, Auson. ep. 22, 27 (Schenkl liest vescus). – subst., cascus, ī, m., ein Uralter, casca, ae, f., eine Uralte, Manil. bei Varr. LL. 7, 28.
~um, vetus, †canticum
~um, antiquum
†cassusum, vetustum
cascus, a, um, ancien, des anciens temps : Varro L. 7, 28 ; prisci quos cascos Ennius appellat Cic. Tusc. 1, 27, les anciens hommes quʼEnnius appelle casci.
Hæc
denique, quam prædiximus porta, ex consuetudine Cascorum a plerisque Collaticia, a
pluribus usque hodie Basilicaris vocatur ; ibique tam hujus singularum claves totius
urbis portarum apud se reconditas pro tempore servabat. Vita S. Gondeberti Mart.
tom. 3. April. pag. 629. num. 3. habet, quæ Collaticia antea vocabatur, scilicet a
conferendis mercibus ; hinc suspicor Consuetudinem Cascorumfortean fuisse vectigal collectum pro mercibus in urbem invenhendis : sed unde vox
Cascus?
Itaque unum illud erat insitum
priscis illis, quos Cascos appellat Ennius, etc. Glossar. Lat. Ital. MS. :
cascus
adj.
- 2 CAS-, old: quos cascos appellat Ennius.