causaliter
causāliter, Adv. (causalis), aus Ursachen, Augustin. de genes. 5, 4. § 9 u. 11; 5, 23. § 45.
infantes ‥ in illo [Adam ] ~er sive materialiter velut in semine fuerunt; in se ipsis personaliter sunt
ignis iste unde ~er ‥ ortum habeat incertum habetur
licet in ipso [Deo ] sit idem posse et velle, posse tamen ~er precedit velle
doluit ‥ quod unquam eligeretur, ut pro ejus electione ~er vel occasionaliter tot peritos contigit deperisse
grammatica dependet ~er ex musica
per que ‥ pacis ‥ turbacio ‥ ~er valeat provenire
[infidelitatem ] dicit esse magnum peccatum, quo tenentur cuncta peccata ~er vel dispositive aut occasionaliter; sepe autem peccatum minus est causa, disposicio vel occasio gravioris
vere dicit Commentator quod centrum mundi est ~er ejus [sc. mundi ] locus
tribus diebus ‥ ~er mansit
sapiens artifex ‥ quae facienda sunt praevidet eorumque causas, priusquam appareant actu et opere, universaliter atque ~er creat
turris ‥ fortissima absque omni impulsu turbinis aut tempestatis magis prodigiosaliter quam ~er cecidit
causālĭtĕr (causalis), en agissant comme une cause posée à lʼavance, causativement : Aug. Gen. 5, 4 ; 5, 23.