confessio
confessio, a confession, acknowledgment
Could not find confessione in Logeion dictionaries.
confessione feminine ablative singular of confessio
- I In gen. (in good prose; esp. freq. in Cic. and Quint.), with gen. obj.: errati sui, Cic. Div. 1, 17, 33: ignorationis, id. Ac. 1, 12, 44; cf.: inscitiae suae, Quint. 2, 11, 2: captae pecuniae, Cic. Clu. 53, 148: culpae, Liv. 21, 18, 5; 36, 27, 6: paenitentiae, Quint. 11, 1, 76: vitiorum, Tac. A. 2, 33: facinoris, Suet. Tib. 19. —In plur.: cum ad vos indicia, litteras, confessiohes communis exitii detuli, Cic. Sest. 69, 145.—With acc. and inf.: ea erat confessio caput rerum Romam esse, Liv. 1, 45, 3; so id. 2, 7, 7; 42, 47, 8 al.—With pron. pers.: sua, Cic. Verr. 2, 4, 47, § 104; 2, 5, 64, § 166; Liv. 28, 40, 11: confessionibus suis, Cic. Cat. 3, 6, 15.—With gen. subj.: illorum, Cic. Verr. 2, 5, 40, § 103: inimicorum, id. Red. Quir. 1, 1: omnium, Vell. 2, 43: illa Ciceronis, Quint. 11, 1, 44: adversarii, id. 4, 4, 4; cf. ipsorum, Plin. 9, 7, 6, § 18 al.: extera corporum indubitatas confessiones habent, i. e. proofs of the healing power (of assafoetida), id. 22, 23, 49, § 103.—With de and abl.: immo si actionem stultissimasque de se, nefarias de patre confessiones audisses? Cael. ap. Cic. Fam. 8, 8, 2: ipsorum de somno piscium confessio, Plin. 9, 7, 6, § 18.—With abstr. subjects: ea confessionem faciunt, non defensionem, Cato ap. Gell. 7, 3, 15.—
- II Esp.
- A As a fig. of speech, Quint. 9, 2, 17; 12, 1, 33.—
- B In eccl. Lat.
- 1 A creed, avowal of belief: fidei, Greg. M. Ep. 7, 5: nostra, Vulg. Heb. 3, 1.—
- 2 An acknowledgment of Christ.
- α In gen., Vulg. Rom. 10, 10.—
- β Esp., an acknowledgment of Christ under torture; and hence, transf., torture, suffering for religion's sake, Lact. Mort. Pers. 1 init.
~o per metum vel per fraudem extorta non valet(
credibile satis est quod in omni narratione ‥ verax es excepta ~one timiditatis
pro ~one sua et magna suspeccione transgressionis foreste captus fuit et missus ad prisonam
debita ‥ de quibus docuerint ‥ per eorundem debencium ~onem
quia ~onem et paenitentiam vel in morte habuerunt, omnes in die judicii ad regnum caelorum perveniunt
rex Eadredus aegrotavit et ‥ patrem ~onum suarum Dunstanum accersivit
Edredus ‥ nuncios legat qui ‥ Dunstanum accersiant ut sit ultimi arbitrii testis, ~onum susceptor
facite ~onem omnium peccatorum vestrorum nominatim ab infantia vestra, quantum recordari potestis
sacerdotes instituit, qui languentes ‥ quotidie visitarent, ~ones reciperent, viaticum preberent
quia ‥ ~onis saluberrimus usus per scripta nec fieri solet nec debet
de generali ~one sane dici potest quod omnia criminalia semel saltem oportet in ~one exprimi, nisi a mente aliqua exciderint; sed, quia delicta nemo intelligit omnia, generaliter saltem ea confitere quorum memoriam non habes
~o est ‘fassio cum fide’, sive contritio cum fide
quia ea que in capitulo tractantur sub sigillo ~onis debent celari
assit confĕssio communis, tunsio crebra
si cor contritum, confessiŏ plena sequatur
domino priori ‥ fere in mortis articulo constituto ~onem, eukaristiam et alia sacramenta ecclesiastica negaverunt
nec permittere [voluit rex ] quod sacerdotem haberent, sed precepit quod coram toto populo suas emitterent ~ones; sicque ipsos non confessos nisi soli Deo fecit ‥ decollari
illo tempore erit tanta penuria sacerdotum secularium propter pestilenciam precedentem quod papa et episcopi solvent illam constitucionem qua cavetur quod fratres non ministrant sacramenta secularibus nisi ~onem(
tunc unusquisque qui non prius conscienciam suam ~one mundaverat arma penitencie sumpsit
[Albanus ] Deo ‥ inter sacram ~onem ‥ placens
quamlibet expertes effusi sanguinis essent, / sed tamen egregiam meruit confessio palmam
ad venerabilem fratrem ‥ ~onis titulo notatum(
ubi gentem Nordanhymbrorum cum suo rege ad fidem ~onemque Christi ‥ conversam esse didicit
in catholicae fidei ~one
orate ‥ quatenus ‥ Deus ‥ animam meam in sui sancti nominis ~one educat
haec tria Christianae ~onis principia ‥ sic ‥ et corde credo et ore confiteor ut certus sim quia quicumque horum aliquid negare voluerit ‥ anathema est
dum ~onis laudem Deo reddimus, in sanctificata solemnitate gaudemus
[Julianus ] sic ‥ negavit Christianam fidem ut ‥ sanguine immolato nostrum baptisma studeret ablui et abrenuntiare ecclesiastice ~oni
potest concors et unanimis approbacio et ~o universalis ecclesie determinacio ecclesie appellari
eis in partibus quibus ‥ [Wilfridus ] miraculis claruit et fidem predicando populum in Christi ~one firmavit
[episcopus ] ponit tres portiones corporis Domini intus in ~one ‥ et recluduntur intus reliquie
locus in quo ‥ orare solebat ‥ crypta quedam erat ‥; qui locus ~onis nomen pro more obtinuit
ad hec altaria nonnullis gradibus ascendebatur a choro cantorum, quam criptam vel ~onem Romani vocant
Offa rex ‥ ad ~onem Petri ‥ Romam adiens
- 1. bekentenis, erkenning; ➤ alqm ad confessionem compellere; se ipsos turpissimis confessionibus produnt; ab alqo confessionem culpae exprimere;
- 2. (eccl.) biecht; (fidei) geloofsbelijdenis.
Augurum et vatum prava Confessio. Confessiones testium, depositiones, in
l. ult. ad Legem Juliam de Vi, (9, 10.) eod. Cod.Confessionaccipi videtur, in Stat. ann. 1377. tom. 6. Ordinat. reg. Franc. pag. 304. art. 6 :
D'un mémorial, deux deniers, excepté des mémoriaux... esquelz il aura
dedens aucune Confession ou ordennance de justice.Confessorum, quibus ut plurimum imposita erant ipsa altaria : unde proprie ita dictus locus sub majori altari positus, quo Sanctorum reliquiæ ac corpora reconduntur. Ceremoniale Episcop. lib. 1. cap. 12 :
Locum, qui in plerisque Ecclesiis sub altari
majori esse solet, ubi SS. Martyrum corpora requiescunt, qui Martyrium, seu Confessio
appellatur, etc. Ordo Romanus de Dedicatione altaris : Hac expleta
(oratione) ponat Chrisma in Confessionem per angulos quatuor in Crucem,
dicendo, etc.... tunc ponat tabulam super reliquias. Gervasius Dorobernensis in
Descriptione Ecclesiæ Cantuariensis : Ad hæc altaria nonnullis gradibus
ascendebatur a Choro Cantorum, quam cryptam vel Confessionem Romani vocant.
Histor. Translat. S. Austremonii : Hæc demonstratio facta fuit subtus majus altare,
in inferiori crypta, quæ vocatur Confessio.
Oratione facta in Confessione beatissimi apostolorum principis Petri, in Vita S. Corbiniani ex Aribone cap. 5.
Confessionem
Confessionemappellat Lactantius lib. de Mortib. Persec. n. 15 :
Comprehensi Presbyteri et Ministri, et sine ulla probatione ad Confessionem
damnati.
Ad confessionis illustrem gloriam pervenire. Martyrio opponitur
Confessio ap. Gregor. Turon. lib. 1. cap. 28. in fine. Vide Confessor
1.Ex ipsis
Ecclesiis quindecim vel circa reperiuntur, quæ cryptas maximas cum testudinibus et
columnis marmoreis habent, quæ vulgo Confessoria vocantur, in quibus Sanctorum corpora
requiescunt intra marmoreas arcas.Confessionisseu altaris ornamento, quod Anastasius in S. Joanne PP.
Ornamentum super Confessionemappellat :
Positum
est ornamentum super Confessionem B. Pauli Apostoli de gemmis prasinis et
hyacinthinis. Idem in S. Hilario : Confessionem S. Joannis Baptistæ fecit
ex argento quæ pensabat libras 100. Ita in S. Anastasio, S. Symmacho, Honorio l.
Leone III. etc. pag. 31. 33. 46. 123. 132. 150. 156. etc.Illi autem retulerunt ei respondentes eandem
fuisse Archiepiscopatus Ecclesiam, quæ modo est Confessio. Id est, Ecclesia
particularis, non Metropolitana. Infra : Altare prædictæ Confessionis,... altare
vetus quod erat in Confessione.Petri. Bulla Gregorii IV. PP. in Privilegiis Ecclesiæ Hamburgensis pag. 145 :
Et posito capite et pectore super corpus et Confessionem S. Petri Apostoli,
tibi tuisque successoribus vicem nostram perpetuo retinendam, publicamque evangelizandi
tribuimus auctoritatem.
Et ante corpus et Confessionem S. Petri Apostoli publicam evangelizandi tribuit
auctoritatem. Vide Pertz. vol. Script. 2. pag. 699. not. c. et
29.tonsurati in Confessione deponere. Regula S. Aureliani cap. 4 :
Si quis laicus tonsurandus est, de Capillis illius in Confessione mittatur, ut ei
testimonio sit. Id est, in Ecclesia.Appellatum vero Apostolum et
pontificem Confessionis nostræ, tamquam sacrificantem deo et Patri fidei nostræ
Confessionem, quæ a nobis ipsi et per ipsum deo et Patri incessanter affertur,
etc.et pœnitentiam pœnitentibus judicaredicuntur Sacerdotes
indicare; nam
judicareest decernere : hinc
Judicia pœnitentium, de quibus in voce Pœnitentialis. Vide Addit. III. Capitul. cap. 31.
Confiteordicere. Joannes Episc. Abrinc. de Offic. Eccl. :
In capite jejunii, Nona dicta, Clerus et populus ante altare ab uno quoque
Confessione singulariter facta, et pœnitentia accepta, prosternantur, et sic ab Episcopo
vel a majore Ecclesiæ Sacerdote absolvantur.pœnitentiam cum cautione imponerejubentur Chorepiscopi in Charta Ebonis Remensis de Ministris.
donabant Confessiones suas, dicentes :
Confiteor Domino et tibi Frater, quod peccavi in cogitatione et opere,
propterea precor te, ora pro me ; et ille respondet : Misereatur tui
omnipotens Deus, etc. Ita Chrodegangus Metensis in Regula Canonicor. cap. 18.
Pœnitentiale S. Columbani cap. 1 : Statutum est... ut demus Confessionem ante
mensam, sive ante lectorum introitum, aut quandocumque fuerit facile, quia Confessio et
pœnitentia de morte liberant. Dicebantur etiam revera Confessiones dare, qui ad exomologesim ad Presbyteros accedebant, ut apud Theodulfum in Capitul. cap. 31. 36. Herardum Turon. in Capit. cap. 75. Ordericum Vital. lib. 7. pag. 643. lib. 11. pag. 835. in Vita S. Bertilæ Abbat. Kalensis cap. 6. etc. Hugo Flaviniac. pag. 267 :
Sed qui
ad Patris ire distulit exequias, ipse eo (ejus) qui sibi Confessionem
daret, viaticum porrigeret, morienti exequias faceret, obsequio caruit, subita et
inopinata morte defunctus. Vide S. Columbanum de Pœnitentiarum mensura cap. 42.
et infra
Libellus
Confessionis et Pœnitentia.Confiteor, vulgo incipit, de qua consulendus Card. Bona lib. 2. Rerum Liturg. cap. 2. num. 5.
Erat enim super hoc officii
ei deputata cellula, quam Fratres Confessionem vocabant, in qua... is vir beatus
multorum hominum scelerum enormitate devias per confessionis humilitatem, et suæ precis
interventionem divinæ misericordiæ restituit animas.Novem sunt presbyteri apud S. Laudum, ter confitentur in anno. Injunximus eis
quod quater ad minus confiteantur in anno. Septies in anno confiteri solitas
moniales S. Albini testatur idem Odo ibid. fol. 388.Cum imminet mortis
periculum, nec potest habere proprium sacerdotem, in quo casu si alii defuerint, potest
etiam layco Confiteri. Cujus moris testis est Joinvilla in S. Ludov. edit. reg.
pag. 75 : Messire Gui d'Ybelin, connestable de Chypre, s'agenoilla encoste moy et
se confessa à moy ; et je li dis : Je vous asolz de tel pooir comme Dieu m'a
donné. Sed tum laicus confessionem sacerdoti referebat injunctamque pro delictis
defuncti agebat pœnitentiam, ut efficitur ex Lit. remiss. ann. 1474. in Reg. 195.
Chartoph. reg. ch. 1066 : Le suppliant mena dehors (la maison le
blessé) en l'admonestant de son salut, et lui priant en l'onneur de Dieu qu'il se
confessast et ne mourust point sans confession ; et que s'il vouloit se confesser à lui,
qu'il s'obligeoit dire sa confession à bouche de prestre et faire la pénitence pour lui.
Confessar.
Monendi sunt per locorum
ordinarios, et si necesse fuerit, per censuram ecclesiasticam compellendi judices et
domini temporales, ut dampnatis ultimo supplicio, si petant, non denegent pœnitentiæ
sacramentum ; sed potius faciant ad eos venire Confessorem. Qui usus exinde
obtinuit, uti discimus ex Lib. rub. fol. parvo domus publ. Abbavill. ad ann. 1366. fol.
118. r° : Que se depuis il (le criminel) requeroit avoir Confession,
que prestre li fust baillié pour le confesser ; et pour che fu ledit Jehan confessé au
gibet par un prestre.
Arbertus de S. Jovino et
Tomasia uxor ejus concesserunt monachis S. Cypriani Ecclesias de Braja in honore S.
Joannis et S. Petri constructas, et sepulturam, et baptismum, et Confessiones, et
offerendam, et decimam de vino et pane, et oblationes de rogationibus, et quicquid
offertur ad Ecclesias, et ad altaria, etc. Tabular. Episcopatus Ambian. ann.
1281. fol. 27 : Habebit insuper Curatus gratuita quæ sequuntur : videlicet
oblationes Confessionum, visitationes, vina nuptiarum, etc. Charta Petri
Episcopi Inculismensis ann. 1160. ex Tabul. S. Eparchii fol. 11 : Quicquid etiam in
Confessionibus oblatum fuerit dividatur. Tabularium Burguliense ann. 1005. ch.
51 : Ego Alo Alonis filius.... do Ecclesiam de Villa quæ dicitur Nioli, et fevum
Sacerdotalem cum pane et candelis, et cum sepultura, simulque cum Confessionibus, et
decima lanæ, porcorum, atque agnorum, etc. Vetus Charta apud Perardum in
Burgundicis pag. 29 : Ecclesiam S. Sulpitii cum cunctis redditibus, scilicet
baptisterio, offerenda, decimis, et Confessionibus, etc. Oblationes
Confessionum, in Charta ann. 1234. apud eumdem pag. 434. et in alia apud Ughellum
tom. 7. Italiæ sacræ pag. 274. Goffridus Vindocinens. lib. 3. Epistol. 40 : Si
dicitis quod ille oblationem Confessionis habere debet, cui pœnitens confitetur : simili
modo dicere potestis, ut oblationem altaris habeat, a quo Missa cantatur,
et oblationem mortui, a quo mortuus sepelitur, et sic minister noster totum accipiat, ut
nihil oblationum in Ecclesiis, quibus die ac nocte servimus, nobis relinquat.
Vetus Charta apud Augustinum du Pasin Stemmate Tinteniacensi pag. 572 :
Sed
si parrochiani Tinteniacensis Ecclesiæ qui extra castellum habitant, aliquid oblationis
obtulerint, id sanctæ Mariæ et Abbatissæ proprium erit ad Nativitatem Domini ; ad
Confessionem in Quadragesima, ad adorandam Crucem, ad baptisterium, ad festivitatem S.
Mariæ requirant parochiam suam matrem Ecclesiam. Quod si forte ibi, in capella scilicet,
baptismum factum fuerit, vel sponsus benedictus cum sponsa, sive Confessio data, vel
hujuscemodi alia, quod inde Presbyter Guillelmus habuerit, per Tinteniacensem habeat
Sacerdotem.Lequel Havart demanda à icellui Thomassin
cinq solz et demi à prester pour soy confesser et ordonner à Pasques. Idem
probant aliæ Literæ ann. 1422. ex Reg. 172. ch. 182. ex quibus discere est quæ hujus
temporis fuerit religio : Le suppliant ayant rencontré une jeune fille de 15. à 16.
ans, lui requist qu'elle voulsist qu'il eust sa compagnie charnelle : ce qui lui fut
accordé par elle, parmi ce qu'il lui promist de donner une robe et chapperon, de
l'argent pour avoir des souliers et pour aller à confesse le jour de Pasques.
Vide infra in Denarius.Similiter et
de omnibus, quæ ad præfatam Ecclesiam pro sua dimiserunt salute morientes, tertiam...
partem Sacerdos, duas vero partes ipsi percipietis. Eamdem percipere partem vestrum est
in caritatibus, quæ vestro fuerint Sacerdoti, quomodocumque et a quolibet parrochiano
fiant. Tricenariis quoque Confessionibus et reconciliationibus ; item in benedictionibus
nubentium et ipsius Sacerdotis procurationibus quoties redimuntur.Aliam
quoque duxit uxorem ex partibus Galleciæ nomine Aragontum, quæ postea ab eo fuit spreta,
quia non fuit illi placita, et postea tenuit inde Confessionem dignam. Idem in
Adefonso Rege æra 964 : Huic consistenti in regno voluntas evenit arripiendi viam
Confessionis ; et in illius operibus satagens nuntios misit pro fratre suo Ramiro in
partes Virci, dicens, qualiter vellet a regno discedere, et fratri suo tribuere.
Rursum ibidem : Ad legionem reversus, ab omnibus Episcopis, Abbatibus valde
exoratus, Confessionem accepit, et vespere Aparitionis Domini ipse se proprio regno
abstulit, etc. Vetus Charta apud Anton. de Yepezin Chronico Ordinis S. Benedicti tom. 5. pag. 37 :
Ut faciatis ibidem Confessionem in vita sancta, et
teneatis ibi Monasterium de nostro dato. Epitaphium Ansurii Episcopi Orensis,
apud Ambrosium Moralem lib. 16. cap. 3 : En quem cernis cavea saxa tegit compago
sacra præsulis auri per omnia illustrissimi viri, affatim fuit dogma sancta, et vita
militavit clara, non extitit anceps de Domini vita, quia sic prorsus
faleravit Confessio pia. Sinens cathedra prædicta, conglutinans se norma monastica,
ibique egit cuncta, qui Domino congruit, subsequens Domini voce, requievit in pace,
etc. æra 960. Bulla Lucii PP. in Metropoli Salisburgensi tom. 3. pag. 157 :
Liceat quoque vobis Clericos vel Laicos e sæculo fugientes liberos et absolutos
ad Confessionem recipere, et eos sine contradictione aliqua retinere, etc.
Charta æræ 976. apud Sandovallium in Episcopis Pampilonensibus pag. 23 : Simul et
orationibus fratrum ibidem in Confessione nominis Christi deservientium commendarem,
etc. Vide mox Confessor 4.Confessio Procerum coram RegeHenrico
fuit, subita ægritudine percussusinteriit.
In Capitulo lecta lectione consueta de nataliciis Sanctorum debet legi de Regula
B. Benedicti de hoc quod pertinet ad salutem animarum. Post agantur quæcumque ibidem
aguntur, Confessio, etc. Confessio celari debet ; itaque si quis deprehensus fuerit
extra loqui de hiis, quæ acta sunt in Capitulo, districte emendari debet. Vide
Clamare et Clamari dicebantur, etc. in Clamare 2.
Communitas, incolarum urbis aut oppidi universitas, idem quod Commune 2. Lit. comit. Arman. ann. 1356. in Memor. C. Cam. Comput. Paris. fol. 171. v° :
Pour la finance ont accordé les nobles pour euls et pour leurs terres, et les
gens des bonnes villes, que tout homme et toute femme de Confession, excepté gens
mandians, paieront chascun iij. den. Tour. par sepmaine. Quæ facile explicantur
ex Ordinat. trium statuum ejusd. ann. ibid. fol. 248. v° : Quilibet homo et femina,
tam nobilium quam communitatum, etc.- confiteor, a confession, acknowledgment: sua: servorum: confessionibus ipsius patefacta parricidia: ignorationis: captae pecuniae: culpae, L.: ea erat confessio caput rerum Romam esse, L.: tacita, L.
-
…minus. confiteor interficiendi Saturnini causa C. Rabirium arma cepisse. quid est, Labiene quam a me graviorem confessionem aut quod in hunc maius crimen exspectas nisi vero interesse aliquid putas inter eum qui hominem occidit, et eum…
Cicero, pro Rabirio Perduellionis Reo
-
…hac actione venio atque initio veneram. tum enim nostrae causae spes erat posita in defensione mea, nunc in confessione adversarii, tum in nostris, nunc vero in illorum testibus ; de quibus ego antea laborabam ne, si…
Cicero, Pro Caecina
-
…adulescentia documenta maxima. quam ob rem, iudices, ut aliquando ad causam crimenque veniamus, si neque omnis confessio facti est inusitata, neque de causa nostra quicquam aliter ac nos vellemus a senatu iudicatum est, et lator…
Cicero, pro Milone
-
…atque illud quod faciendum primum fuit factum atque transactum est. nam P. Lentulus, quamquam patefactis indiciis, confessionibus suis, iudicio senatus non modo praetoris ius verum etiam civis amiserat, tamen magistratu se abdicavit, ut quae…
Cicero, in Catilinam
-
…fluminibus et montibus tueretur. Haec quis conabitur exponere quis credere audebit Liceat semel impune peccare, sit erranti medicina confessio. Verum enim dicam utinam te potius, Antoni, dominum non expulissemus quam hunc reciperemus non quo ulla sit…
Cicero, Epistula ad Octavianum
-
…fundum esse Caecinae cum haec ita sint, statuite quid vos tempora rei publicae de armatis hominibus, quid illius confessio de vi, quid nostra decisio de aequitate, quid ratio interdicti de iure admoneat ut iudicetis .…
Cicero, Pro Caecina
-
…utitur. itaque mihi certum est, recuperatores, ante quam ad meam defensionem meosque testis venio, illius uti confessione et testimoniis ; qui confitetur atque ita libenter confitetur ut non solum fateri sed etiam profiteri videatur, recuperatores convocavi…
Cicero, Pro Caecina
-
…eo dicere quod nec atrocius verbis demonstrari potest quam re ipsa est, neque apertius oratione mea fieri quam ipsorum confessione factum est. Cum in hac re quam commemoravi mihi mutanda ratio defensionis. .. minus diligenter illius existimationem…
Cicero, pro Tullio
-
…deditionem quidem feceris hanc ego epistulam, patres conscripti, non quo illum dignum putarem, recitavi, sed ut confessionibus ipsius omnia patefacta eius parricidia videretis. cum hoc pacem M. Lepidus, vir ornatissimus omnibus et virtutis et…
Cicero, Philippicae
-
…negotiatoribus qui Syracusis, qui Agrigenti, qui Panhormi, qui Lilybaei negotiantur esset coactum eam iam intellegitis ipsius quoque confessione ab invitissimis coactam esse. venio nunc ad civitates Siciliae, de quibus facillime iudicium fieri voluntatis potest. an…
Cicero, in Verrem
CONFES´SIOThe ordinary course of a civil action was summarily interrupted if the defendant, while the case was before the praetor (in jure), made an acknowledgment (confessio) of the plaintiff's claim instead of disputing it (infitiari). From an early time a confession thus made was considered to have the same effect as judgment (confessus pro judicato est); the defendant, by condemning himself, dispensed with the necessity of a trial (judicium), and gave the plaintiff a right to execution. This rule is frequently asserted and referred to in our sources.
It was, as we are informed by Gellius (Noct. Att. 20.1), a provision of the law of the XII. Tables that those who confessed money debts (aeris confessi) and also judgment debtors (judicati) should be liable to personal execution by manus injectio (cf. Muirhead, Hist. Intr. to the Law of Rome, 203-205). When a claim was of uncertain value and the defendant confessed to it, or was adjudged liable, execution could not follow at once, because an ascertained money debt (certa pecunia) was necessary for execution. Hence under the legis actio procedure such a confession or judgment was supplemented by a judicial proceeding for the assessment of damages (litis aestimatio).
The principle of the formulary procedure, which required that a condemnation should be pecuniary in all cases, made it difficult to give the same effect to the confession of an uncertain claim as to condemnation. So the principle that confession is equivalent to judgment seems at first only to have been applicable in this procedure, in case of the acknowledgment of a money debt. If a defendant admitted a claim of uncertain value, pressure was put upon him to make him further acknowledge a liquidated debt (Dig. 42, 2, pr. 1). But in course of time full effect was given to confessio in all cases by means of a formula arbitraria, which was called in some cases actio confessoria (Dig. 9, 2, 23.11). This change, which may have begun as a practice of procedure, was fully recognised by an oratio divi Marci (Dig. 42, 1, 56; 2, 6.2). In the actiones quae infitiando crescunt, such as the Aquilian action and the action on account or a legatum per damnationem, a defendant who did not confess was condemned to pay double damages if he lost the action. The formula for the assessment of damages may have been first introduced in respect to these actions. A confessio had to be made before the praetor in the presence of the plaintiff; impossibility or mistake made confession nugatory. The silence of the defendant was treated as equivalent to admission ( in jure nihil respondere, Lex Rubric, 100.21, 22). Confessio when made at a trial in a civil case before a judex (in judicio) or out of court did not do away with the necessity of judgment, but was only evidence against the defendant. Some writers maintain that confession in criminal cases had also, under certain circumstances, the same effect as confessio in jure in an action; but the better opinion seems to be that confession of a crime at whatever stage in a trial it occurred was only evidence of guilt, though such as would in most cases be conclusive. (Cic. in Verr. 3.5. 6, § 130; Sal. Cat. 52; Suet. Aug. 33.)
The main object of the inquisitorial criminal procedure which grew up under the empire was to discover either by means of torture, by interrogatories or otherwise, whether the defendant could be induced to confess the charge made against him. (Lex Rubria, 100.21, 22; Paul. 5.5 a, § § 2-5; Dig. 42, 2; Cod. Justin. 7.59; Savigny, System, vii. § § 303, &c.; Keller, Civilprocess, § 63; Bethmann-Hollweg, Civilprocess, § 105; G. Demelius, Die Confessio in röm. Civilprocess; Geib, De Confessionis effectu, and Röm. Crim. Proc. pp. 137, 328, 612.)
[E.A.W]