diffidatio

diffidatio [cf. fidatio] , ‘defiance’, renunciation of fealty or amity. Cf. diffiduciatio. s1233 aperte didici quod [rex] nullam pacem voluit mihi [comiti marescallo] observare‥. unde homo suus non fui, sed ab ipsius homagio per ipsum absolutus cum ad primam ~onem redirem Wend. III 66; 1264 ex litteris vestris ‥ accepimus nos esse diffidatos a vobis, licet hujusmodi verbalis ~o satis fuerit in nos realiter ante manu hostili ‥ probata (Lit. Ric. Regis Romanorum) Rish. 24; 1301 per litteras ‥ regis [Scocie] verba offensionum exprimentes et ‥ verba ~onis continentes (Lit. Regis Anglie) Ib. 206 (cf. Ann. Lond. 119: per verba effectum diffidencie exprimencia); 1345 si nobis qui ‥ nutrire pacem debemus inter cunctos Christicolas ‥, scribi debuit ~o supradicta (Lit. Papae ad Regem Angliae) Ad. Mur. Chr. 186.