diffidentia
diffidentia, mistrust, distrust, diffidence
Could not find diffidentiae in Logeion dictionaries.
diffidentiae feminine genitive singular, feminine vocative plural, feminine dative singular, feminine nominative plural of diffidentia
diffīdentĭa, ae, f. [diffido],
- want of confidence, mistrust, distrust, diffidence (class.).—Without gen.: fidentiae contrarium est diffidentia, Cic. Inv. 2, 54, 165; cf. id. Tusc. 4, 37, 80; so Quint. 5, 7, 1; 8 prooem. § 27; 9, 2, 72; Ov. R. Am. 543 al.— With gen.: diffidentiam rei simulare, Sall. J. 60, 5: memoriae, Quint. 11, 3, 142: causae, Plin. Ep. 5, 1, 7: praesentium, Tac. H. 1, 72: copiarum, Suet. Oth. 9 al.—With a dependent clause (cf. diffido, no. β: non tam diffidentiā, futurum quae imperavisset, quam, etc., Sall. J. 100, 4.—
- II Want of faith, disobedience (eccl. Lat.): ira Dei in filios diffidentiae, Vulg. Ephes. 5, 6.
diffīdentia, ae, f. (diffido), der Mangel an Vertrauen auf die eigenen Kräfte, auf den Erfolg usw., das Mißtrauen, der Mangel an Selbstvertrauen (Ggstz. confidentia), Cic.: d. copiarum, in usw., Suet.: rei (in od. auf Erfolg), Sall.: vigilias ipse circumire, non tam diffidentiā (aus M.) futura, quae imperavisset, quam uti etc., Sall.
~ia, disperantia,ortreownes
nobiles ‥ ausus nihil eque impedit ut ~ia; omnes appetendi conatus perit ex desperatione consequendi
in abissum desperationis, ~ie et desolationis Franci precipitati ‥ significabant ‥ regi Francorum ‥ ut ‥ redire properaret
timor ‥ humanus junctus ~ie, qua unus Christianus diffideret de alio
divine pietatis ~ia
qui ‥ a filiis discordiae, superbiae, ~iae ‥ migrat ad filios pacis
ipse iniquus, qui misterium jam operatur iniquitatis in filios ~ie(
ut universitas hominum nullam sciret in eo [Constantino ] de fide Christi †dissidenciam [? l. diffidenciam ]
litteras suas ~ie omnibus subditis nostris apud Dantz existentibus despectuose mandavit guerrarum turbinem comminantes
Scoti ‥ cum Anglicis ‥ treugam tractare detestantes, ~iam et guerram Anglicis decreverant ‥ fore inducendas
diffīdentĭa, (13) æ, f. (diffido), défiance, défaut de confiance : Cic. Inv. 2, 165 || rei Sall. J. 60, 5, manque de confiance dans une chose, cf. Plin. Min. Ep. 5, 1, 7 || manque de foi : Vulg. Eph. 2, 2.
diffīdentia ae, f
- diffidens, mistrust, distrust, diffidence: fidentiae contrarium est: rei, S.: non tam diffidentiā, futura quae imperavisset, quam, etc., S.