dilutus
dilutus, thin, weak, dilute
Could not find dilutae in Logeion dictionaries.
dilutae feminine dative singular, feminine nominative plural, feminine genitive singular, feminine vocative plural of dilutus
dilutae perfect passive participle feminine genitive singular, perfect passive participle feminine dative singular, perfect passive participle feminine nominative plural, perfect passive participle feminine vocative plural of diluo
dīlūtus, a, um, P. a.,
- diluted, thin, weak, soft (perh. only post-Aug.).
- A Lit.: potio (opp. meraca), Cels. 1, 3; cf.: vinum dilutius pueris, sonibus meracius, id.; and: potio quam dilutissima, id.: solum dilutius, Plin. 17, 20, 33, § 144; hence also subst., dīlūtum, i, n., a liquid in which something has been dissolved, a solution, Plin. 27, 7, 28, § 46: rubor, id. 22, 22, 46, § 92: amethystus dilutior, paler, id. 37, 9, 40, § 122; colos, id. 37, 5, 18, § 67: urina, Cels. 2, 6: odor, slight, faint (opp. acutus), Plin. 15, 28, 33, § 110 et saep.—
- 2 Transf., of a wine-drinker, drunk (opp. abstemius), Aus. Ep. a. Id. 11.—
- B Trop. (borrowed from colors), clear, manifest: dilutior erat defectus, Amm.20, 3.—* Adv.: dīlūtē, slightly, weakly: Gallos post haec dilutius esse poturos, Cic. Font. Fragm. ap. Amm.15, 12, 2; acc. to others an adj., sc. vinum.
dīlūtus, a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (v. diluo), I) zerweicht, feucht, solum dilutius, Plin. 17, 144. – übtr., dilutior (sc. vino, mero,) vom Weine naß, angetrunken, Auson. Griphus (XXVI) 1. p. 128, 21 Schenkl. – II) zersetzt, verdünnt (durch eine Flüssigkeit, bes. Wasser), potio d., Cels., vinum dilutius, Cels.: potio dilutissima, Cels. – dah. übtr., a) blaß, hell von Farbe, urina, Cels.: rubor, Plin.: amethystus dilutior, Plin. – v. Abstr., dilutior erit defectus, heller, deutlicher, Amm. 20, 3, 4. – b) schwach von Geruch (Ggstz. acutus), odor, Plin.
dīlūtus, (16) a, um , ¶ 1 part. de diluo ¶ 2 adjt, délayé : vinum dilutius Cels. Med. 1, 3, du vin plus trempé ; -tissimus Cels. Med. 1, 3 || clair : rubor dilutus Plin. 22, 92, rouge clair, cf. 37, 67 ; 37, 122 ; [fig.] Amm. 20, 3 || affaibli, faible : odor dilutus Plin. 15, 110, odeur atténuée || qui a bu, entre deux vins : dilutior Aus. Idyll. 11, præf. (p. 128, 21 Schenkl), un peu ivre.
dīlūtus
adj.
- P. of diluo, thin, weak, dilute.— Comp.: dilutius poturi (sc. vinum).