dilutus
dilutus, thin, weak, dilute
Could not find diluto in Logeion dictionaries.
diluto masculine dative singular, masculine ablative singular, neuter ablative singular, neuter dative singular of dilutus
diluto perfect passive participle masculine ablative singular, perfect passive participle neuter ablative singular, perfect passive participle neuter dative singular, perfect passive participle masculine dative singular of diluo
diluto neuter dative singular, neuter ablative singular of dilutum
dīlūtus, a, um, P. a.,
- diluted, thin, weak, soft (perh. only post-Aug.).
- A Lit.: potio (opp. meraca), Cels. 1, 3; cf.: vinum dilutius pueris, sonibus meracius, id.; and: potio quam dilutissima, id.: solum dilutius, Plin. 17, 20, 33, § 144; hence also subst., dīlūtum, i, n., a liquid in which something has been dissolved, a solution, Plin. 27, 7, 28, § 46: rubor, id. 22, 22, 46, § 92: amethystus dilutior, paler, id. 37, 9, 40, § 122; colos, id. 37, 5, 18, § 67: urina, Cels. 2, 6: odor, slight, faint (opp. acutus), Plin. 15, 28, 33, § 110 et saep.—
- 2 Transf., of a wine-drinker, drunk (opp. abstemius), Aus. Ep. a. Id. 11.—
- B Trop. (borrowed from colors), clear, manifest: dilutior erat defectus, Amm.20, 3.—* Adv.: dīlūtē, slightly, weakly: Gallos post haec dilutius esse poturos, Cic. Font. Fragm. ap. Amm.15, 12, 2; acc. to others an adj., sc. vinum.
dīlūtus, a, um, PAdi. m. Compar. u. Superl. (v. diluo), I) zerweicht, feucht, solum dilutius, Plin. 17, 144. – übtr., dilutior (sc. vino, mero,) vom Weine naß, angetrunken, Auson. Griphus (XXVI) 1. p. 128, 21 Schenkl. – II) zersetzt, verdünnt (durch eine Flüssigkeit, bes. Wasser), potio d., Cels., vinum dilutius, Cels.: potio dilutissima, Cels. – dah. übtr., a) blaß, hell von Farbe, urina, Cels.: rubor, Plin.: amethystus dilutior, Plin. – v. Abstr., dilutior erit defectus, heller, deutlicher, Amm. 20, 3, 4. – b) schwach von Geruch (Ggstz. acutus), odor, Plin.
dīlūtus, (16) a, um , ¶ 1 part. de diluo ¶ 2 adjt, délayé : vinum dilutius Cels. Med. 1, 3, du vin plus trempé ; -tissimus Cels. Med. 1, 3 || clair : rubor dilutus Plin. 22, 92, rouge clair, cf. 37, 67 ; 37, 122 ; [fig.] Amm. 20, 3 || affaibli, faible : odor dilutus Plin. 15, 110, odeur atténuée || qui a bu, entre deux vins : dilutior Aus. Idyll. 11, præf. (p. 128, 21 Schenkl), un peu ivre.
dīlūtus
adj.
- P. of diluo, thin, weak, dilute.— Comp.: dilutius poturi (sc. vinum).