doxa

doxa [LLgl. < δόξα] , glory: a (celestial); b (worldly). a a690 (v. cyrius b); doxa Deo ingenito! (Aldh.) Carm. Aldh. I. 197; 940 in aeterna dosca laetetur CS 761; CS 780 (v. compos 1b); a975 gaudia sanctorum ut capias cum stemmate doxae (Vers., Ep. ad Eadgarum) Mem. Dunst. 368 (cf. ib. 366); ad glorificandum ‥ Dominum, cui honor ‥, ~a, majestas paxque tripudium per immortalia saecula saeculorum Lantfr. Swith. 10; c1000 laus sit tonanti Domino; / doxa sit tibi filio / Christo Anal. Hymn. LI i 70; cum deveniens ejus manifesta videres / signa, decus, doxam (Vers.) Ælnoth Cnut 44; 1391 valeatis in Marie Filio, qui ~am preparavit universo mundo FormOx 413.  b rusticitatis notam cavens et urbanitatis ~am captans, inter urbaniores etiam primus haberi semper enisus est V. Thom. B 3; equos et phaleras et doxas aulicas Walt. Wimb. Palpo 7; joy, ‥ delectamen, ~a, doxula ‥, felicitas ‥ gloria ‥ CathA.