duplo
dū̆plo, āre, v. a. [duplus],
- to double (only in jurid. Lat., for the class. duplico), Dig. 40, 12, 20; Gai. ib. 38, 10, 3; cf.: duplabis duplicabis, Paul. ex Fest. p. 76, 2 Müll.
dū̆plo, adv.,
- doubly, v. duplus fin.
duplo, āre (duplus), verdoppeln, ICt.
See: duplare
1 dŭplō (duplus), adv., doublement : duplo quam vos Vulg. Matth. 23, 15, deux fois autant que vous.
2 dŭplō, āre (duplus), tr., doubler : Ulp. Dig. 40, 12, 20.
Diplois, Læna duplicata. Stat. ann. 1342. inter Monum. eccl. Aquileg. cap. 90. col. 903 :
Nullus homo, militibus duntaxat exceptis,
audeat portare vel ferre aurum, vel argentum, perlas, Duplones aureos vel argenteos....
Item quod pannos earum (mulierum) non possint aliter frisare vel ornare,
nisi cum Duplonis aureis vel argenteis, seu seta. Nisi ornamentum sit, quod
innuere videtur ultimus locus.Ipsa testatrix ordinavit quod die
sepulturæ suæ...... quinque torchæ, quælibet duarum librarum et mediæ ceræ,..... et de
luminaria ceræ in Duplonibus. Vide supra Doblos.Quibus circumquaque e turribus et ex arce edito in loco sita, Duplonibus
tormentis, boatu magno, interstrepente campanarum sono, cives
respondebant.