duploma
duplōma, s. diplōma ➳ .
dŭploma, v. diploma : Char. 42, 33.
Duplomata, apud JC. Codicilli qui dantur cursu publico utentibus, qui et
tractatoriæ,
combinæ,
et evectiones. Joannes Sarisberiensis in Euthetico in Polycraticon :
Accelera gressus, tanto Duplomate pergens
Ad mare, quo morum littora nostra petunt.
tantoalias
cauto, et pro
morum Morini.
Dominus Rex in Gasconiam tendat, ego autem Duplomate utens eum
sequor. Idem Ep. 59 : Ad vos in eadem tempestatis insania Duplomate utens
remeavit. Ita omnes MSS. non Diplomate, uti editiones præferunt. Utitur etiam hac voce Radulphus de Diceto ann. 1172. 1179. 1184. Vide leg. 137. D. de verb. signif.