durabilis

dūrābĭlis, e, adj. [duro],

• lasting, durable (rare; not ante-Aug.): quod caret alterna requie durabile non est, Ov. H. 4, 89; Col. 12, 38, 7; 12, 55, 1: vox, Quint. 11, 3, 23 al.—Comp.: durabilior materies, Ap. Apol. p. 314, 13.—Sup. does not occur.—Adv.: dūrābĭlĭter, in a lasting manner, Cassiod. Hist. Eccl. 1, 9.

dūrābilis, e (duro), I) sich verhärtend, limus, Apul. apol. 30. – II) ausdauernd, dauernd, dauerhaft, haltbar, vox, spiritus, Quint.: liquor, uvae, Col.: quod caret alternā requie durabile non est, Ov. – Compar., materies hebeni rarior et durabilior, Apul. apol. 61.

durabilis [CL] , durable, lasting. quorum generatio protrahitur ad annum vel plus ut elefantes, unde eorum vita ~ior efficitur Quaest. Salern. N 11; causa quare invenitur forma ~is et perpetua est quia ex planetis ~ibus et perpetuis est Bacon V 159; quod violentum est non est ~e‥. ~durant’, i. e. ~ia sunt Trevet Troades 22; tunc ‥ Deus non posset scire in qua proporcione unum est ~ius reliquo Wycl. Log. II 158; de ‥ lapide satis ~i G. S. Alb. III 447 (v. cristare 2).

dūrābĭlis, (16) e (duro), durable : Ov. H. 4, 89 ; Quint. 11, 3, 23 || durabilior Apul. Apol. 61.

durabilis , e. adj.
長久者。

Suggest a Translation
See an image

dūrābilis e, adj.

• duro, lasting, O.