excusabiliter

excusabiliter [LL] , excusably, with excuse. V. et. excusatorie b. Herodes ‥ laetabatur occulte quod ea petebatur quae antea facere, si ~er posset, disponebat Bede Hom. II 23. 240; s1191 nobiles ‥ declarata inopia sua, redire ad propria ~er proponebant W. Newb. HA IV 23; Bacon XV 30 (v. constructibilis); episcopi possunt propter diversas causas absentare se a suis diocesibus et fieri non ibidem residentes ~er[Gascoigne Loci 27: excusatorie] et meritorie Pecock Abbr. 617.

excūsābĭlĭtĕr, dʼune manière excusable : Avit. Hom. fr. 2, p. 134, l. 12 || excusabilius peccat Aug. Trin. 14, 15, sa faute est plus pardonnable.