excusator
excūsātor (excuss-), ōris, m. [excuso],
- one who excuses (late Lat.): deorum, Aug. Civ. D. 3, 20: tuus, id. Serm. 3, 3 al.
excūsātor, ōris, m. (excuso), der Entschuldiger, Augustin. de civ. dei 3, 20 u.a.
cui ‥ desunt ~ores, ‥ ipse solus sibi sufficiat in defensione innocentiae suae
peccata mea ‥ vos attrahitis accusatores, vos removetis ~ores
~ores regis et emuli vestri
qua ‥ audacia ~ores simoniace heresis putant se verum dicere
quod rex Anglie ‥ ad colloquium accedere non potuerit, sed miserit ~ores ‥ qui hanc causam absentie ejus volebant astruere
‥ si citatus super regiis ‥ negotiis nec veneris nec ~orem miseris
nec adest Haymo sed ~orem mittens se ne illic interesset finxit corporis invalitudine detineri
omnes magnates illuc [in parliamentum ] venerunt ‥ excepto comite Lancastrie; tamen misit procuratores et ~ores
quia capitulo ‥ interesse nequeo ‥ abbatem Westmonasteriensem meum ‥ procuratorem, ~orem, et nuncium specialem ‥ facio
ad comparendum personaliter per se et non per procuratorem seu ~orem
excūsātŏr, ōris, m. , celui qui excuse : Aug. Civ. 3, 20.