floriger
flōrĭger, gĕra, gĕrum, adj. [flos+gero],
- flower-bearing, flowery (post-class. and poet.): labor, Luc. 9, 290 (Weber, al. florifer): sedes, i.e. the garden of Eden, Sedul. 2, 2; Venant. Carm. 3, 9, 1.
flōriger, gera, gerum (flos u. gero), Blumen tragend, blumenreich, sedes, der Garten Eden, Sedul. carm. 2, 2. Ven. Fort. carm. 3, 9, 1. – übtr., Flaum tragend, beflaumt, malae, Anthol. Lat. 742, 14 R.
dulcia florigeris onero praecordia praedis
de famoso et ~ero Francorum rure
inter ~eras fecundi cespitis herbas
~eris riparum collibus diversi coloris nobis prata apparent
atque Petro pariter, servat qui examine cuncta, / actibus aethereis farcent quae pectora casta, / florigerisque nitent per tempora cuncta maniplis
~eris tripudiantium Christi tyronum ‥ cubilibus
felix ‥ qui ~ero supernarum sedium campo ‥
in quemdam hortum viridissimum, vernantem, odoriferum, ~erum, fructiferum, satis amenum
ager in vere ~er ante messem exaruit
sicut unius spice sterilitas non excludit fertilitatem agri ~eri(
cum jam ~er Zephyrus annum laxasset horridum
quos Deus aeternis ornatos jure triumphis / aurea florigere provexit ad atria vitae
cernere erat studium vernantis, ut apes, virginis ~ere
tali ‥ fine divina roseta et ~ere Mildrethe plantaria collecta sunt ad Dominum
discite florigera sacratam aetate sophiam
flōrĭgĕr, ĕra, ĕrum (flos, gero), c. florifer : Fort. Carm. 3, 9, 1.