iunctor
junctor, ōris, m. [jungo],
- a harnesser, Dig. 50, 16, 203 fin.
iūnctor, ōris, m. (iungo), der Anspänner, der Postknecht, Alfen. dig. 50, 16, 203 extr. Vgl. Sittl in Wölfflins Archiv 1, 318.
See: junctor
jungitopera lignea, Gall.
Tam ad sufficiens cariagium pro conductione feretri
præcarissimi Patris nostri Richardi Ducis Eborum pro sepultura sua ordinati, quam ad
carpentarios, Junctores , pictores, candelatores, qui in hac parte necessarii fuerint,
etc. Rursum occurrit col. seq. Gloss. Græc. Lat. : Jointteur, inter instrumenta doliarii recensetur in Lit. remiss. ann. 1382. ex Reg. 121. Chartoph. reg. ch. 40 :
Icellui Regnault frappa Vincent Bernart par la teste d'un Jointteur à joindre
tonneaux. Jointtier dicitur Truncus ligni brevior, vulgo Jehan le Bouier d'icelle hache couppa ledit
pain sur le chappuiz ou Jointtier dudit relieur.