mandatio
mandātĭo, ōnis, f. [1. mando],
- a charge, commission (jurid. Lat.): mandatione, Dig. 41, 1, 37 init. (dub.; al. traditione).
sed quia sequitur ingenii inventionem memorie ~o, addit ramum: philosophiam
Junior vero qui transierit de una Mandatione in aliam et emerit
hæreditatem alterius junioris, si habuerit (leg. habitaverit) in ea,
possideat eam integram ; et si noluerit in ea habitare, mutet se in villam ingenuam
usque in tertiam Mandationem, et habeat medietatem præfatæ hæreditatis, excepto solare
et horto.Quod si aliquis homo, qui sit de Mandatione Regis, moratur in domo S.
Andreæ, sit absolutus ab Imperio Regis, etc. Adde Sandovallium in Episcopis
Pampelonensib. pag. 57. Occurrit non semel in Chartis Hispanicis.Legatio. Gasp. Barthii Gloss. ex Histor. Palæst. Fulcherii Carnot. apud Ludewig. Reliq. MSS. tom. 3. pag. 347.