manua
mănŭa, ae, f. [manus],
- a handful: manuae feni, Schol. Juv. 8, 154: manua, δράγμα, Gloss.
manua, ae, f. (manus), eine Handvoll, ein Bündelchen, manuae feni, Schol. Iuven. 8, 154: et olivi seris manuam (δράγμα), Interpret. deuter. 24, 19 (Augustin. op. 6. p. 187 ed. Bened.); vgl. Gloss. III, 455, 56 ›manua, δράγμα‹; Gloss. II, 268, 34 ›manua, δέσμη‹; Gloss. V, 507, 17 ›manua, manipulus‹.
mănŭa, æ, f. , poignée : Schol. Juv. 8, 154.
Manua. Glossæ Isid.
Manua fœnimanna.
Spartum in acervo Manuatum, apud Plinium. Idem
Manuales fascesdixit de lino. Charta ann. 1195. apud Ughell. tom. 7. pag. 1321 :
Octo salmas vini, et duas
Manuas lini, etc. Perperam editum mannas, ut et in Excerptis ex vet. Lexico pag. 252. Recentiores Græci
Manuam. Passio SS. XX. Martyrum Lauræ S. Sabæ n. 25 :
Θάμνους γὰρ τὰ λεγόμενα μανούθια εὑρίσκοντες, (εἰώθασι γὰρ οἱ
πατέρες αὐτὰ συνεισάγειν καὶ ἀποτίθεσθαι) ἐτοὶμως λοιπὸν δι᾽ αὐτῶν τὰ οἰκήματα
ἐνεπώριζον. Occurrit etiam in Vita S. Euthymii n. 138.