mendaciloquus
mendācĭlŏquus, a, um, adj. [mendacium-loquor],
- false-speaking, lying, mendacious (ante- and post-class.): nihil est stolidius, Neque mendaciloquius, Plaut. Trin. 1, 2, 163 (201).—As subst.: mendācĭlŏquus, i, m., a liar: mendaciloquorum doctrinae, Tert. adv. Psych. 2.
mendāciloquus (mendācilocus), a, um (mendacium u. loquor), Lügen redend, lügenhaft, nihil est mendacilocum magis, Plaut. trin. 200: daemonia mendaciloqua, Augustin. epist. 185, 13 u. c. Faust. 15, 6: Plur. subst., mendaciloqui, die Lügner, Tert. adv. Psych. 2. Augustin. epist. 55, 36 u. c. Faust. 14, 10.
mendācĭlŏquus, a, um (mendax, loquor), menteur : Aug. Faust. 15, 6 ; -loquior Pl. Trin. 200.
Intendens Spiritibus
seductoribus et doctrinis dæmoniorum et Mendaciloquorum. Ita Lucifer Calaritanus
pag. 328. I. Edit. Mendaciloquentiumpræfert.
Nos sera més tosjors retrait
Que parjure somes et faus,
Et Mençoignier et desloiaus.
Mençongier, qui
est autant à dire comme menteur, in Lit. remiss. ann. 1476. ex Reg. 204. Chartoph.
reg. ch. 33. Menchonnable, eadem acceptione, apud Guignevill. in Peregr. hum. gener. MS. :
Volés vous or tenir à fable
L'Evangile et Menchonnable ?
A veteri Gallico de Robert le DiableMS. :
Et moult bien scet que c'est Menchoigne.
Gravi mulcta puniebatur, qui alterum Mendacem dicebat. Charta ann. 1240. ex
Chartul. Campan. fol. 365. col. 2 : Si quis aliquem dixerit Mendacem, licet inde
clamor factus non fuerit ; si ad notitiam majoris pervenerit, si convictus fuerit
testimonio duorum burgensium, duodecim denarios reddet dominis et majori duos
denarios.