mitigatio
mitigatio, a soothing
mītĭgātĭo, ōnis, f. [mitigo],
- a soothing, mitigating, mitigation (rare but class.), Cic. de Or. 3, 30, 118: multis mitigationibus lenire, Auct. Her. 4, 37, 49: quae non indiget mitigationis, id. ib. 4, 37, 50: si est lingua curationis, est et mitigationis, Vulg. Sir. 36, 25.
mītigātio, ōnis, f. (mitigo), die Milderung, Besänftigung, omnis ad omnem animi motum impulsio et, si ita res feret, mitigatio, alles, was zur Aufregung der Leidenschaften und nach Umständen zu ihrer Besänftigung dient, Cic. de or. 3, 118: est lingua et mitigationis et misericordiae, ist sanftmütig und mitleidig, Vulg. Sirach 36, 25: Plur., eius modi licentia si nimium videbitur acrimoniae habere, multis mitigationibus lenietur, Cornif. rhet. 4, 49: plue mihi mitigationes in cor, Augustin. conf. 12, 25, 34.
Galienus ‥ proportionalem pulsui spiritum dicit, non quod aer spiritus fiat intendit, sed quod ad caloris ~onem sufficiat
ut quos non satis trahit gratia nec disciplina concutit, alliciat ~o consolationum et coaptet ad ecclesie edificium
nam et myrrha illa presto est, et in mortificatione jactantie et in ~one patientie sue
ire ~onem pacienter expectare
habet tamen grossiores qui sua grossitie predicti animalis spiritus ingrossant, ingrossati cum ad ~onem interiorum nec attrahi possint nec emitti, ipsum animal suffocationis telo perimunt
mītĭgātĭō, ōnis, f. (mitigo), action dʼadoucir, de calmer : Cic. de Or. 3, 118 ; Her. 4, 49.
mītigātiō ōnis, f
- mitigo, a soothing.