nominalis
nōmĭnālis, e, adj. [nomen],
- of or belonging to a name, nominal (ante- and post-class.): gentilitas, Varr. L. L. 8, § 4 Müll.—
- II Subst.: nōmĭnālĭa, ĭum, n., the day on which a child received its name, the name-day, Tert. Idol. 16.—Hence, adv.: nōmĭnālĭter, by name, expressly: annuere, Arn. 2, 80.
nōminālis, e (nomen), zum Namen gehörig, Namens-, gentilitas, Varro LL. 8, 4. – subst., nōminālia, ium, n., der Tag, an dem das Kind den Namen bekam, das Namensfest, Tert. de idol. 16.
interrogativa dictio ~is
determinaciones ‥ ~es, verbales, et adverbiales(
~is secte acerrimus impugnator ‥
nosti pridem ~ium tuorum eo michi minus placere sententiam, quod in sermonibus tota consistens utilitatem rerum non assumpserit
epistola Barnardi de condempnacione magistri Petri, principis ~ium
secundum ‥ doctrinam ~ium
in logicis quidem dicerem ~em non opinari genus esse nomen
dispensacio consueta cum plerisque realibus sed suppressis apostatis, ut ~es fiant capellani honoris, notabilis est dissipacio religionum
compertum est per lecturam ~is quod ‥ W. Campyon J. Carpenter ‥ faciunt defaltum
nōmĭnālis, e (nomen), qui concerne le nom : Varro L. 8, 4 || -nālĭa, n. , les Nominales [jour où lʼon donnait un nom à un enfant] : Tert. Idol. 16.