numeratio
nŭmĕrātĭo, ōnis, f. [numero],
- a counting out, paying, payment (post-Aug.): ubi numeratio exigetur, Col. 1, 8, 13; 11, 1, 24: ab isto fiet numeratio, Sen. Ep. 18, 4; 26, 8: numeratio pecuniae rei, non litterarum, facit obligationem, Gai. Inst. 3, 131 sq.
numerātio, ōnis, f. (numero), I) die Zählung, Boëth. trin. 2 u.a. – II) die Barzahlung, Auszahlung, numerationem facere, Colum. 5, 2, 2: numerationem exigere, Colum. 1, 8, 13 u. 11, 1, 24: numeratione solvere, Barzahlung leisten, Ulp. dig. 7, 1, 25. § 1: ab illo fiet numeratio, Sen. ep. 18, 14: de domo fiet numeratio, Sen. ep. 26, 8.
ideo numerantur secundum ~onem materiarum in quibus existunt
non tantum est unitas principium, quia ab illo incipit ~o, sed quia ipsa est per se pars numeri
~o naturalis est omnium numerorum ab unitate quantumlibet nullo interciso continua progressio ut hic: 1, 2, 3, 4, 5, 6, et cetera
cum supervisu ‥ †muneracionis [l. numeracionis ] mercandisarum predictarum
de iteranda populi ~one a xx annis et supra
bene intellexit Joab quod propter peccatum ~onis que ex superbia fiebat populus moreretur
est ‥ ~o cujuslibet numeri per figuras competentes artificialis representatio
tertio decimo Apochalipsis ubi dicitur quod numerus Antichristi est sexcenti sexaginta sex, dicit Beda, cum hic liber Grece editus sit, querenda est exposicio per ~onem Grecam
~o prelatorum
commentarius ‥ magistrorum ‥ conficiatur, eo ordine ac ~one qua literario honore insigniti sunt
actus debet recipere personam et ~onem a suo subjecto
numeratur et personatur a ~one et personatione suppositi
nŭmĕrātĭō, (15) ōnis, f. (numero), action de compter [de lʼargent] : Sen. Ep. 18, 4 ; 26, 8 ; Col. Rust. 1, 8, 13.
- 1. berekening;
- 2. betaling, uitbetaling.