orarium
ōrārĭum, ii, n. [1. ōs],
- a napkin, handkerchief, Lucil. ap. Non. 539, 22: oculum ligavit orario, Aug. Civ. Dei, 22, 8, 7.—Used in signifying applause, Vop. Aur. 48 fin.
ōrārium, iī, n. (v. os = Gesicht), das Schweißtuch, Schnupftuch, Vopisc. Aurel. 48, 5. Treb. Poll. Claud. 17, 7. Prud. perist. 1, 86. Hieron. epist. 52, 9. Augustin. de civ. dei 22, 8. no. 8. p. 573, 28 D.2
quaedam preciosa in mea capsella habeo, id est piperum, ~ia, et incensa
mappula, ‥ ~ium, manutergium
~ium vel ciclas,orl
ciclas vel ~ia,orlas
quodam sacri ordinis insigni quod stola seu ~ium dicitur, mox ut sacerdos utrumque quod sacerdotum est humerum ambiebat
in cathedra juxta altare sedentem ‥, stola alba indutum, ~iumque habentem in collo
habeat semper secum ~ium sive stolam quando cum eucharistia ‥ vadit ad egrotum
stola, que alio nomine dicitur ~ium, per sinistrum humerum transiens ad dextrum
cum tribus ~iis seu stolis
sancti accipiens oraria vatis / his orbes tangit geminos
languidus utque oculis tangens oraria vatis, / illius ex visu dolor et caligo recessit
accepit ~ium suum et de eo cinxit ‥ ejus [sc. draconis ] collum
~ium suum jussit afferri, quod cervici appendens anathematizavit omnes qui ‥
ornet pectus tuum ~ium sanctitatis, non inanis cultus vestimentorum
sub ~io(v.
foedata ‥ timpora ~io assumptae mortalitatis tergens
contulit duo vestimenta ecclesie, unum rubeum, ‥ et aliud de nigra camica ‥ cum largis ~iis decenter ornatis
purfle, effilatum, ~ium
bordyre , ~ium [v. l. ortatorium ]
~ium dicitur limbus qui apponitur orae
impressum est hoc ~ium
ōrārĭum, ĭī, n. (os 1), mouchoir pour sʼessuyer le visage : Aug. Civ. 22, 8, 7.
Orarium ab ora, pro extremitate vestium, derivatur : limbus qui apponitur oræ, i. margini et extremitati alicujus vestimenti, causa ornatus. Item Orarium potest dici ab os, oris ; et tunc Orarium, i. peplum, scilicet infula illa quæ involvit et operit ora, i. vultus. Catholicon parvum : Orarium, un ourlet de robe ou touret à mettre sur le visage. Plenum dedecoris est referta marsupiis : quod sudarium Orariumque non habeas gloriari. S. Ambrosius de Resurrect. : Et facies ejus (Lazari) Orario colligata erat. Acta S. Cypriani : Linteamina et Oraria ante eam ponebat, ne sanctus cruor defluens absorberetur a terra. Quo loco Acta alia habent mantilia. Acta S. Dorotheæ cap. 2 :
Apparuit ferens in Orario tria mala optima, et tres rosas. Acta SS. Nicandri et Marciani Martyrum apud Caracciolum : Post hæc percussor Orariis oculis Martyrum circumdatis, injecto gladio, finem dedit eis martyrii. Prudentius lib. Hic sui dat pignus oris, ut ferunt, Orarium. Ubi Iso Magister : ab ore, id est, sudarium. Anastasius Biblioth. in Hypomnestico pag. 259 : Donata etiam particula sancti Orarii, id est facialis, quæ sibi fuerat ab eo dimissa. Adde Passionem S. Lupercii apud Bosquetum pag. 169. Καί τι τοῦ ἐπωμίου λαβών, ὅ σύνηθες ὠράριον ὀνομάζειν, etc. Orarium, id est, stola, dicitur eo quod oratoribus, id est prædicatoribus concedatur. Orarium seu stola, in Statutis Riculfi Episcopi Suessionensis cap. 7. in Concilio Sarisberiensi ann. 1217. cap. 39. et in Statutis Provincialibus S. Edmundi Archiepiscopi Cantuariensis ann. 1233. cap. 25. Orarium, quod vulgo Stola dicitur, in Vita Leonis PP. IX. apud Eccardum de Orig. familiæ HabsburgoAustriacæ col. 174.
Si Diaconi ordinandi sunt, dat eis Orarios et dalmaticas : si vero Presbyteri, Orarios et planetas. Alio loco : Accedens autem Archidiaconus tollat Orarios de Confessione, qui hesterna die repositi sunt. Concilium Moguntinum ann. 813. cap. 28. et Cap. Caroli M. lib. 5. cap. 81. Presbyteri sine intermissione utantur Orariis propter differentiam Sacerdotii dignitatis. Vita S. Fulgentii Episcopi Ruspensis cap. 18 : Orario quidem sicut omnes Episcopi, nullatenus utebatur. Synodus VIII. Act. 2 : Et accipiens Patriarcha Oraria ipsorum (Presbyterorum) , reddidit eis. Anastasius in Agathone PP. : Ea hora sancta Synodus una cum principe ejus Orarius auferri jusserunt a collo ejus : et exiliens Basilius Episcopus Cretensis Ecclesiæ, ejus Orarium abstulit, et anathematizantes projecerunt eum foris Synodum, etc. Bruno Signiensis de Vestimentis Episc. : Orarium, jugum simul et onus est : jugum Sacerdotibus, onus Diaconibus : unde fit ut Sacerdotibus circa collum, et Diaconibus super humeros ponatur : ut enim collo portatur jugum, sic et humeris onera feruntur.... Vocatur autem Orarium, quia quamvis sine aliis indumentis sacerdotalibus, baptizare et consignare, et alia multa orando facere ; sine Orario tamen, nisi magna necessitate Nicetas Paphlago in Vita Ignatii Patr. CP. : Ὀμοφόρια καὶ ὠράρια ὠνούμενος, καὶ ὅσα τῆς ἱερατικῆς σύμβολα χρηματίζει τελειώσεως. Tradit Fuldenses lib. 1. trad. 39 : Oraria purpurea 4. fanones auro argentoque parati septem. OrariumLevita gestat in sinistro humero, propter quod orat, id est, prædicat, dextram autem partem oportet habere liberam : ut expeditus ad ministerium sacerdotale discurrat. Concil. Tolet. IV. cap. 40. Vide Germanum CP. Patr. in Theoria mystica, et Concil. Bracarense ann. 563. can. 9.
Orariumferre prohibentur Lectores et Subdiaconi, in Concilio Laodic. can. 22. 23. Monachi in Concilio Aurelian. I. can. 20. Vide Concil. Bracar. I. can. 9. Bracar. III. can. 1. 4. Ferrandum Diac. cap. 124. Cresconium cap. 172. 173. etc.
Orario, consulendi Rabanus lib. de Ordine Antiphonarii cap. 19. Honorius Augustodun. lib. 1. cap. 114. et Hugo a S. Victore lib. 1. de Sacramentis cap. 48. ubi observat,
quod apud antiquos non Orarium dicebatur stola, sed Alba. Orarium porro a stolavidetur distinxisse auctor Vitæ S. Livini Episcopi cap. 14 :
Eique casulam purpuream,... et stolam cum Orario... contradidit. Vide Stola. Sed et Orierolim dixere nostri. MS. :
Bien ses que par un autre nom Apelle on l'estole Orier, Car d'ovrer te fait labourier. Sicut enim mercator quæstus causa proficiscens, libros et calculos secum defert, sic S. Brocardus, quacumque pergebat, Orarium, breviarium et pater-noster secum portavit.ORARIUM
ORARIUM[SUDARIUM]
Orarium
See sudarium.