pascuum
pascuum, pasture
pāscŭum, (11) ī, n. Varro et ordint pāscŭa, ōrum, pâturage, pacage : Cic. Agr. 1, 3 ; Varro R. 2, 11 || terres rapportant un revenu au peuple romain : Plin. 18, 11 || pâture, nourriture [des bêtes] : pascuis pecudum destinata silva Dig. 50, 16, 30, forêt destinée à servir de pâturage aux troupeaux.
Forum totius ville et justitia fori, pedagium et Pascua, moneta,
latrones, et bona eorum ad solum Episcopum pertinebunt. Eadem, ut videtur,
notione accipienda hæc vox in Litteris Caroli V. Reg. Franc. ann. 1366. pro instituendis
Consulibus Marologii Quod dicti Consules cum eorum consilio,
valeant defendere devesia, jura et libertates, pacua et Pascua universitatis predicte,
etc. adeo ut Pascuade ipsa præstatione intelligatur :
Patua, ut videre est in v. Patuum) pro ipsis pascuis usurpetur. Vide Pascuarium.