pausa

pausa, ae, f., = παῦσις [root in παύω, to cause to cease, to stop],

• a pause, halt, stop, cessation, end (ante- and post-class. for quies, finis, etc.): Neptunus saevus undis asperis pausam dedit,Enn. ap. Macr. S. 6, 2 (Sat. v. 11 Vahl.): pausam facere ore fremendi, id. ap. Varr. L. L. 7, § 104 (Ann. v. 572 ib.); cf.: quae pausa pugnandi fieret, id. ap. Philarg. ad Verg. G. 4, 188 (Ann. v. 348 ib.): pausam dare loquendi, Lucil. ap. Non. 158, 9; Att. ib. 158, 8: pausam facere, Plaut. Poen. 2, 13 (461); id. Rud. 4, 6, 1 (1205): da pausam, parce misero, id. Pers. 5, 2, 37 (813): vitaï, Lucr. 3, 930: dare pausam conciliis, id. 2, 119: pausam stare fragori, id. 1, 747: pausa parva fit ardoris, id. 4, 1116: bibendae nivis, Gell. 19, 5, 4: pausam pacemque tribuere saevis casibus, Ap. Met. 11, 2, 20 (in Plaut. Trin. 1, 2, 150 (188), the true read. is παῦσαι).—
• II In partic., in the later relig. lang.: pausas edere, in the processions of Isis, to stop at certain stations and sing hymns in honor of the goddess, Spart. Caracall. 9 fin.; so, pausas explere, id. Pescen. 6; cf. pausarius, II.

pausa, ae, f. (παῦσις), I) die Pause, das Innehalten, der Stillstand, das Ende, vitae, Lucr.: pausam facere = aufhören, innehalten, Plaut.; od. = ein Ende machen, endigen, Apul.: pausam facere ore fremendi, Enn. ann. 586: u. so dare pausam ore loquendi, Lucil. 18: pausam dare conciliis, Lucr.: nobis datur bona pausa loquendi, Acc. fr.: iam iam da pausam, Plaut.: pausa parva fit ardoris, hört ein wenig auf, Lucr.: quae denique pausa pugnandi fieret, Enn. fr.: cum bibendae nivis pausa fieret nulla, Gell.: pausam laborum afferre, Fronto. – II) insbes. als t. t. der Religionsspr., die Station bei den Isis-Prozessionen, pausas edere u. omnes pausas explere, alle Stationen mitmachen, Spart. Carac. 9, 11; Pesc. 6, 9. – ➳ Nbf. pausum, ī, n., Corp. inscr. Lat. 8, 18608.

1 pausa v. pansa(2)

2 pausa [CL; cf. παῦσις] 1 pause, break. b (mus.) rest. aliquot ibi dierum continuatione laborum suorum accepit ~am W. Malm. Wulfst. I 9.  quandocumque diccio incipiens per vocalem sequitur immediate diccionem in vocali terminantem, ille due vocales pro una sillaba computentur, dum tamen debeant conjunctim sine ~a pronunciari Orthog. Gall. 58.  ut clare pandam per ~am tempore quandam Vers. Hen. V 214.  b ~e sunt quedam tempora vocum tacita, ut dum unus cantat alius tacet Odington 130.  per breves et semibreves et ~as eis appositas Haudlo 92.  ~a ‥ unius temporis unum spacium tegit Haudlo 160.  tempus est mensura tam vocis prolate quam ejus contrarii scilicet vocis omisse que ~a communiter appellatur Hauboys 182.  ~a est signum vocis proporcionaliter omisse in serie modulacionis Will. 29.  ~a longe perfecte occupat tria spacia Wals. Mus. Mens. 84. 2 rest, repose, sleep. tandem vix impetrata dimissione, ad ~am ut defessa egreditur Gosc. Wulfh. 2.  tu ‥ / salus egris, fessis pausa Walt. Wimb. Virgo 67. 3 (place of) burial, final resting-place. utrum domum reversa an ibi acceperit ~am incertum W. Malm. GR I 23 (ed. RS).  s1262 dum adhuc viveret elegit ~am uno milliario ad orientem monasterii Thorne 1907.  ut ‥ ~a corporea archiepiscoporum pacatissima appareret, tamquam thalamus cum suis custodibus preparatus Elmh. Cant. 127.

pausa (13) (arch. paussa ), æ, f. (παῦσις), cessation, arrêt, pause, trêve : pausam facere fremendi Enn. Ann. 586, cesser de rugir ; paussam facere Pl. Pœn. 459, sʼarrêter, cf. Rud. 1205 ; pausam dare loquendi Lucil. d. Non. 158, 9, cesser de parler, cf. Lucr. 2, 119 || station [en parl. dʼune procession] : Spart. Carac. 9.

pausa , ae. f.
暫停。

Suggest a Translation
See an image