poenitet

poenitet , ebat, uit, ere. n. imp. 2.
悔。追悔羞。心愧。Eos scelerum suorum poenitet 彼等悔其罪。Suae quemque fortunae poenitet 各人嫌其地位。Poenitet me verbi tui 吾不悦汝言。Nihil, quod poenitere possit, faciam 有絲毫可虧心之事吾定不爲。Poenitet vos quod parum dederim 汝等嫌吾施之少也。Me quidem haec conditio nunc non poenitet 今亦不悔吾之業。

Suggest a Translation
See an image