rumen
rūmen, ĭnis, n. (collat. form rūma, ae,f., Arn. 7, 230 dub.; Serv. Verg. E. 6, 54),
- the throat, gullet: rumen est pars colli, quā esca devoratur, unde rumare dicebatur, quod nunc ruminare, Fest. p. 270 Müll.; cf. Paul. ex Fest. s. v. adrumavit, p. 9 ib.: ruminatio dicta est a rumine eminente gutturis parte, per quam demissus cibus a certis revocatur animalibus, Serv. Verg. E. 6, 54; cf. Isid. Orig. 11, 1, 59; 12, 1, 37: dum sit, rumen qui impleam, Pompon. ap. Non. 18, 16 (Com. Rel. v. 153 Rib.); Fest. p. 270, 28 Müll.; Paul. ex Fest. p. 9, 14 ib.
rūmen, inis, n., s. rūma.
~en, -minis, id est pars illa gutturis per quam esca dimittitur
hoc frumen, i. summa pars gutturis. hec ructa, hoc ~en, idem est
a throte bolle , frumen hominis est, ~en animalis est, ipoglotum
rumino ‥ i. cibum ad ~en revocare
fama ‥ masticata semel et trajecta ad ~inum assidue sumi non desistit
quod ei tamen ad ~en pariter atque ruborem non longo post tempore venit
solet ‥ verba nostra ‥ tanquam ad ~en sepe revocando et depravando ‥ in nostram suggillacionem perverse recitare
a cote of a beste , ~a, ~en;to chewe cud , ruminare
ye cudde , ~en, -inis, hoc
nomina ‥ quae trocheo congruere videntur, haec sunt ‥ numen, lumen, ~en, plemen
rūmen, ĭnis, n. , v. ruma.
rūmen, rumĭnis, n.: primo stomaco dei ruminanti.