sapidus
săpĭdus, a, um, adj. [sapio] (post-class.).
- Lit., well-tasted, relishing, savory: tucetum perquam sapidissimum, Ap. Met. 2, 7, 7; 10, 13, 10; avis sapidior, Apic. 6, 6.—*
- II Trop., wise, prudent: puellae, Alcim. 6 prooem.—* Adv.: să-pĭdē, savorily: femur sapidissime percoctum, Ap. Met. 8, 31, 21.
sapidus, a, um (sapio), schmackhaft, I) eig.: ius, Apic.: avis sapidior, Apic.: tuccetum perquam sapidissimum, Apul. – II) bildl., weise, klug, Alcim. Avit.
aliquando gustus, olfactus, et tactus, ut cum nocte manduntur immoderate poma ~a, odorifera, mollia
aqua enim bene sanis non videtur multum ~a sive saporata, febribus vero estuantibus multum delectabilis videtur et ~a
~issima [gl.: ]tre savuré ‥ erit cum simplici salsa
poma ‥ salubria magis quam ~a
est igitur non in dapibus mellifluus, immo / in comedente sapor: sapidissima salsa ciborum
savery , ~us
divinorum sublimitatem eloquiorum agresti quodam humilique sapore humilitatis Christi ~am sibi faciens et salubrem
cum balbutit lingua male, / si conditur sacci sale / satis eris sapida
cor ‥ fuit sapore aquaticum nec eorum qui Dei sunt ~um
~issima suavitate auditorum intelligentias refovebunt
Chimera ‥ in ingressu enim amoris meretricula speciem leoninam sibi conformat, se †sapinam [? l. sapidam ], se castam, se rigidam simulans
sapientia sane nonne ~a scientia est?
unde dicitur sapientia quasi ~a scientia
de avisamento sani ~ique concilii
săpĭdus, a, um (sapio), sapide, qui a du goût, de la saveur : Apic. 6, 232 ; -dissimus Apul. M. 2, 7 || [fig.] sage, vertueux : Avit. Carm. 6, 458 || sapidior Apic. 6, 232.