solifer
sōlĭfĕr, fĕra, fĕrum, adj. [sol-fero],
- sun-bringing, of the east: plaga, Sen. Herc. Oet. 159.
sōlifer, fera, ferum (sol u. fero), die Sonne bringend, plaga, Orient, Sen. Herc. Oet. 159.
est felix, ejus liceat cui cernere formam / reginae, fausto semper que numine regnat / solifero cujus thalamus splendore notescit
jamque ibi Hesperie Mildrethe factum est vespere, ut apud amantissimum patronum Augustinum renascenti surgeret ~erum mane
sōlĭfĕr, (16) ĕra, ĕrum (sol, fero), oriental [qui apporte le soleil] : Sen. Herc. Œt. 159.