stativa
stătīva, (11) ōrum, n. (sto), ¶ 1 campement fixe, campement, quartiers : Liv. 1, 57, 4 ; 29, 34, 3, etc.; Tac. H. 1, 66, etc. ¶ 2 lieu de séjour, station [dʼun voyageur] : Plin. 6, 103.
stat, manet. Charta ann. 1153. inter Probat.
Et si mei homines, quos
naturales vocamus, de meis honoribus illic intraverint, vel illic mansionem fecerint,
vel Stativam habuerint, servicium mihi impendant. Vide Statio
7.