susum
susum, v. sursum.
sūsum, s. sursum.
sūsum, v. sursum
➳.
Sursum. Glossæ vett. :
Susum versum.
Susum versum. Susovorsum, in vett. Inscript. pag. 204. Gloss. Lat. Gr. :
Integrate locum vestrum, per omnia docti,
Susum intendentes, semper Deo summo devoti.
Et alibi :
Terruit sane Dominus domum orationis,
Sacerdos Domini cum Susum corda præcepit.
Lactantius lib. de Mortibus Persecut. n. 19 : Constantinus astabat
Susum. Hist. Episcopor. Autisiod. cap. 20 : Susum habet in se historiam
salis cum arbore et serpentibus. Ita veteres rusum, pro
rursumdicebant, ut observat Scaliger ad Catullum pag. 58. Vide Jusum. Hinc Itali Poetæ eadem notione
suet
susodicunt, uti observatum ab Acarisio.