susurro
susurro, to hum, buzz, murmur, mutter, whisper
Could not find susurrones in Logeion dictionaries.
susurrones masculine nominative plural, masculine vocative plural, masculine accusative plural of susurro
sŭsurro, āre, v. n. and a. [1. susurrus; root sur], to make a low, continued sound, to hum, buzz, murmur; to mutter, whisper (poet. and in post-class. prose).
- I Neutr.: susurrant (apes), Verg. G. 4, 260: aura susurrantis venti, id. Cul. 154: aut ego cum carā de te nutrice susurro, Ov. H. 19, 19: fama susurrat, id. ib. 21, 233: lympha susurrans, Verg. Cul. 104: susurravit obscurior fama, Amm.26, 6, 2: leve Mincius susurret, Claud. Nupt. Hon. et Mar. Fesc. 2, 11.—
- II Act.: cantica qui Nili, qui Gaditana susurrat, Mart. 3, 63, 5: versum Persii, Lampr. Alex. Sev. 44 fin.: te (silvestris platanus), Nemes. Ecl. 1, 72: susurrans quaedam, Amm.25, 8, 18: pars, quid velit, aure susurrat, Ov. M. 3, 643.—Impers. pass.: jam susurrari audio, Civem Atticam esse hanc, Ter. And. 779.
sŭsurro, ōnis, m. [1. susurro],
- a mutterer, whisperer, tale-bearer (post-class.): aures mariti susurronum faece completae, Sid. Ep. 5, 7 fin.; Vulg. Lev. 19, 16; Hier. Ep. 11, 1.
1. susurro, āre (susurrus), I) intr., zischeln, flüstern, summen, säuseln, rieseln usw., v. Menschen, Ov.: susurrari audio, daß man davon einander in die Ohren zischelt, Ter.: v. den Bienen, Verg.: v. Wasser, Verg.: v. Winde, Verg. – II) tr. etw. herflüstern, cantica, Mart.: quaedam, Amm.: te platanus susurrat, te pinus, dich (deinen Namen) säuselt usw., Calp.
2. susurro, ōnis, m. (susurrus), der Flüsterer, Ohrenbläser, Hieron. epist. 108, 18. Augustin. serm. 47, 12 u.a. Eccl. – Nbf. susurrio, Vulg. (Amiat.) Sirach. 5, 16; 21, 31; 28, 15 (letzte Stelle auch Cypr. test. 3, 110).
~ones, detractores, Deo odibiles [] Rom. i 29
~onem incentorem litis et bilinguem appellat
~o es et malus homo
~o est mussitans et summissa voce et pene silenti murmurans et detrahens
rogans ‥ quatinus ‥ ~onibus qui ‥ invidie causa mendacia fingunt ‥ non credatis
a grucher , murmurator, ~o
See: susurrare
1 sŭsurrō, (14) āre (susurrus), ¶ 1 intr., murmurer, bourdonner : [en parl. des abeilles] Virg. G. 4, 260 || [fig.] fama susurrat Ov. H. 21, 233, un bruit se répand tout bas ¶ 2 tr., fredonner : Mart. 3, 63, 5 || chuchoter : Ov. M. 3, 643 ; pass. impers. susurratur avec prop. inf. Ter. Andr. 779, on chuchote que.
2 sŭsurrō, ōnis, m. , chuchoteur, médisant : Hier. Ep. 11, 1 ; Eccl.
susurrō —, —, āre
- 1 susurrus, to hum, buzz, murmur, mutter, whisper: susurrant (apes), V.: cum carā de te nutrice, O.: iam susurrari audio, Civem Atticam esse hanc, T.